Αυτό το «αντίο» δεν θα το ακούσεις.
Θα το νιώσεις, όταν δεν με βρεις εκεί που πάντα ήμουν.
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κάποια «αντίο» αλλάζουν τη ζωή μας.
Την ανατρέπουν. Τη λυτρώνουν. Τη σώζουν.
Την καθαρίζουν από το θολό. Από το σάπιο. Από το δήθεν.
Μα ξέρεις τι κατάλαβα;
Πως δεν αξίζουν όλοι ένα «αντίο».
Δεν το κέρδισαν.
Και σίγουρα, δεν το άξιζες εσύ.
Δεν το αξίζεις, όταν ο άλλος παλεύει με νύχια και με δόντια να καταλάβει τι πήγε στραβά,
και εσύ έχεις ήδη γυρίσει πλάτη.
Δεν το αξίζεις, όταν παίζεις με ψυχές σαν να είναι αναλώσιμες.
Όταν η αλήθεια σου ήταν πάντοτε δειλή και η σιωπή σου πάντα βολική.
Δεν το αξίζεις, γιατί το «αντίο» είναι τιμή.
Είναι ένα τελευταίο χάδι.
Μια αναγνώριση του ότι κάποτε ήσουν σημαντικός.
Και εσύ, κατάφερες να σβήσεις κάθε ίχνος από αυτό.
Με την αδιαφορία σου.
Με τα μισά σου λόγια.
Με την παρουσία σου που έμοιαζε με απουσία.
Ξέρεις τι είναι το πιο σκληρό;
Όχι που έφυγα.
Αλλά που δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να σου εξηγήσω γιατί.
Και δεν το λέω από κακία. Το λέω από ωριμότητα.
Γιατί κάποια στιγμή, σταματάς να προσπαθείς να «εκπαιδεύσεις» τους άλλους στο τι σημαίνει συνέπεια, αξιοπρέπεια, σεβασμός.
Απλώς αποχωρείς.
Χωρίς εξήγηση.
Χωρίς φωνές.
Χωρίς γράμματα και μακροσκελείς αποχαιρετισμούς.
Δεν σου χρωστάω απολογίες.
Δεν σου χρωστάω ευκαιρίες.
Και πλέον… δεν σου χρωστάω ούτε εμένα.
Αυτό το «αντίο» δεν θα το ακούσεις.
Θα το νιώσεις, όταν δεν με βρεις εκεί που πάντα ήμουν.
