Γράφει η Έλενα Δημάκη
Ξέρεις πόσες φορές έσφιξα τα δόντια για να κρατήσω κάποιον που ήδη είχε αποφασίσει να φύγει; Πόσες φορές πάλεψα να κρατήσω δίπλα μου ανθρώπους που, στην πραγματικότητα, είχαν φύγει πολύ πριν πουν το τελευταίο «αντίο»; Κάποιες φορές, δεν ήταν απλώς δύσκολο. Ήταν βασανιστικό.
Τους κοίταζα στα μάτια και ήξερα πως ήταν ήδη μακριά. Ένιωθα το κενό ανάμεσά μας να μεγαλώνει, αλλά προσποιούμουν πως δεν το βλέπω. Έσφιγγα τα χέρια μου γύρω τους, λες και η δύναμη της λαβής μου θα μπορούσε να τους κρατήσει εκεί. Κι όταν τελικά έφευγαν, έμενα μόνος να μετράω τα γιατί και τα πώς.
Και μετά είναι εκείνοι που δεν ήρθαν ποτέ. Εκείνοι που έλεγα στον εαυτό μου πως κάποια στιγμή θα βρουν το δρόμο, πως θα θυμηθούν, πως θα καταλάβουν. Άφηνα ανοιχτές πόρτες, καρδιά και σκέψεις, περιμένοντας να εμφανιστούν. Μα όσο κι αν περίμενα, όσο κι αν λαχταρούσα να δω τη σκιά τους να πλησιάζει, έμεναν μακριά.
Κι ύστερα, είναι οι άλλοι.
Είναι εκείνοι που έμειναν. Οι άνθρωποι που δεν χρειάστηκε να τους παρακαλέσω να σταθούν δίπλα μου. Αυτοί που δεν περίμεναν να φτιάξουν οι καταστάσεις, ούτε να διορθώσω τον εαυτό μου για να γίνω πιο “εύκολος” ή πιο “άνετος”. Έμειναν ακόμα κι όταν δεν τους το ζήτησα. Ακόμα κι όταν δεν το άξιζα.
Ήταν εκεί όταν τα λόγια μου ήταν πικρά και οι σιωπές μου βαριές. Όταν οι πληγές μου αιμορραγούσαν και δεν είχα τίποτα να τους δώσω. Δεν ρώτησαν αν αντέχουν. Δεν ζύγισαν τα υπέρ και τα κατά. Απλώς έμειναν. Όχι από υποχρέωση, ούτε από συνήθεια. Αλλά επειδή το ένιωθαν.
Και ξέρεις κάτι; Αυτοί είναι που μετρούν.
Όχι γιατί δεν έκαναν λάθη ή δεν πονέσαμε ο ένας τον άλλον. Αλλά γιατί, ακόμα και μέσα στο χάος, δεν το έβαλαν στα πόδια. Γιατί ήξεραν πως η ουσία δεν είναι να είσαι δίπλα μου μόνο όταν όλα είναι καλά, αλλά να μείνεις εκεί όταν όλα καταρρέουν.
Δεν έχει σημασία ποιοι έφυγαν. Όσοι ήθελαν να φύγουν, ας φύγουν. Δεν τους κατηγορώ πια. Ίσως δεν μπορούσαν, ίσως δεν άντεχαν, ίσως απλώς δεν ήταν γραφτό. Αλλά οι άλλοι, αυτοί που έμειναν χωρίς να τους παρακαλέσω, αυτοί που με κοίταξαν και αποφάσισαν πως αξίζει να μείνουμε μαζί σε ό,τι κι αν συμβεί… αυτοί είναι που έχουν αξία.
Κι έτσι έμαθα να μετράω διαφορετικά.
Όχι τους χαμένους, αλλά τους νικητές.
Όχι τα αντίο, αλλά τα «είμαι εδώ».
Γιατί στο τέλος, δεν έχει σημασία πόσοι έφυγαν.
Σημασία έχει ποιοι έμειναν.
