Γράφει η Αστέρω
Ξέρεις τι είναι πραγματικά άσχημο; Το ότι σε διέγραψα. Σαν να πάτησα το delete σε κάθε σκέψη, σε κάθε ανάμνηση, σε κάθε αίσθηση που είχα για σένα. Δεν ένιωσα ούτε ένα κλάσμα δευτερολέπτου λύπη ή νοσταλγία. Ήταν σαν να σβήνω ένα αρχείο που απλά δεν αξίζει να καταλαμβάνει χώρο στο μυαλό μου.
Το πραγματικά άσχημο – κι εδώ θέλω να με ακούσεις προσεκτικά- δεν είναι το τέλος μας αλλά ότι είναι σαν να μην υπήρξες ποτέ. Σαν να ήσουν απλά μια σκιά που πέρασε από δίπλα μου και εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει ίχνη. Κανένα σημάδι, καμία ανάμνηση που να με πιάνει απροετοίμαστη, καμία στιγμή που να με κάνει να αλλάξω γνώμη και να το σκεφτώ δεύτερη φορά.
Δεν υπάρχει πια τίποτα. Ούτε θυμός, ούτε λύπη, ούτε καν ένα αχνό αποτύπωμα πικρίας. Είσαι απλά εξαφανισμένος. Σβήστηκες από το μυαλό μου σαν μια ξεθωριασμένη φωτογραφία που αποφάσισα να πετάξω.
Ίσως αυτό σε πληγώνει περισσότερο απ’ όλα. Να μην έχεις καν το προνόμιο να σε θυμάμαι με οργή ή να σε μισώ για όσα έκανες ή δεν έκανες. Να γίνεις ένα τίποτα μέσα στη δική μου ιστορία, ένα κεφάλαιο που γρήγορα κλείνει και ξεχνιέται.
Δε με κρατάει τίποτα πια. Κανένα βάρος, καμία ανάμνηση. Δεν είσαι καν στη γωνία του μυαλού μου που θέλει εκδίκηση. Είσαι αόρατος.
Και να σου πω και κάτι ακόμα; Αυτό το κενό που είχαμε πάντα ανάμεσά μας το γέμισα. Με νέα όνειρα, νέες επιθυμίες, νέους ανθρώπους. Με χαμόγελα που δεν έχουν σχέση με σένα και μέρες που -επιτέλους- δεν κουβαλούν το βάρος σου.
Δεν είσαι παρά ένα παράδειγμα για το τι δεν θέλω να υπάρχει στη ζωή μου. Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη απελευθέρωση που έχω νιώσει ποτέ.
Το πιο άσχημο δεν είναι να χάνεις κάποιον, αλλά να μην σε νοιάζει αν υπήρξε ποτέ.
Κι εσύ δεν είσαι καν στιγμή.
