Γράφει η Μόνια Μακρή
Είσαι κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους, μα πίστεψέ με δε φταίνε αυτοί που αισθάνεσαι ξαφνικά την έρημη καρδιά σου να μην κουμπώνει πουθενά. Δε φταίνε αυτοί που ξαφνικά πνίγεσαι και ονειρεύεσαι αποδράσεις.
Το πρόβλημα που τρώει τώρα την ψυχή σου υπήρχε πάντα.
Αυτοί οι τέσσερις τοίχοι το κοίμιζαν και κάθε πρωί το καλωσόριζαν όπως καλωσόριζαν και σένα γλυκέ μου άνθρωπε.
Είναι οι ρυθμοί που σε κρατούσαν μακριά του και δεν προλάβαινες να κορεσθείς από την παρουσία του.
Και τώρα δε βρίσκεσαι απλά αντιμέτωπος με κάτι που θεωρείς πρόβλημα, μα και με τις δικές σου αλήθειες.
Έτρεχες καθημερινά να είναι όλα στην εντέλεια, να μη σου βρουν ούτε ψεγάδι..
Έτρεχες να γίνεις πρότυπο επαγγελματία, νοικοκύρη, γονιού, φίλου, μα όταν τις νύχτες έπεφτε το κεφαλάκι σου βαρύ στο πουπουλένιο μαξιλάρι.. δεν είχες ούτε τον χρόνο ούτε τη διάθεση να ακούσεις ή να “δεις” αυτή τη σχέση.. Και τώρα αυτή η σχέση αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα της ζωής σου.
Έρχεσαι αντιμέτωπος με μια βασανιστική αλήθεια και τρομάζεις.
Εσύ πρώτος από όλους δεν έκανες τίποτα γι αυτή τη σχέση. Δεν την τάισες. Δεν την πότισες. Δεν τη φρόντισες.
Και το κυριότερο; Ήσουν από πολύ πιο πριν κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους. όχι του σπιτιού μα του μυαλού σου! Και φαινόσουν ικανοποιημένος απο αυτόν τον εγκλεισμό. Ήταν επιλογή σου. Μη μας λες τώρα πως ασφυκτιάς!
Δες το σαν ευκαιρία τώρα που “έπαυσε” για λίγο η γη να γυρίζει.. και βρες τα ξανά με τον εαυτό σου.
Βάλε για μια ακόμη φορά τα κουτάκια σου σε τάξη. Θέσε νέες προτεραιότητες.
Αγάπησε από την αρχή, το είδωλο που κάθε πρωί χαζεύεις στον καθρέπτη βιαστικά.
Και μόνο τότε θα μπορέσεις να αγαπήσεις ουσιαστικά και τους ανθρώπους γύρω σου.
Μόνο τότε θα μπορέσεις να μη βλέπεις αυτούς του τέσσερις τοίχους φυλακή.
Και μόνο τότε δε θα βλέπεις προβλήματα να περιφέρονται στα δωμάτια του σπιτιού.. αλλά ανθρώπους! Τους δικούς σου ανθρώπους!
