Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Στις 8 Μαρτίου και το ίντερνετ θα γεμίσει τριαντάφυλλα.
Ροζ γραμματοσειρές.
Quotes για «δυνατές γυναίκες».
Εκπτωτικά κουπόνια, ενόψει της ημέρας.
Και το βράδυ πολλές θα φορέσουν τα τακούνια τους και θα πάνε να το «γιορτάσουν». Σαν να πρόκειται για επέτειο νίκης.
Μόνο που δεν τελείωσε καμία μάχη.
Γιατί η αλήθεια δεν χωράει σε stories.
Η αλήθεια ξεκινά πολύ νωρίτερα.
Ξεκινά όταν ένα κορίτσι μαθαίνει από μικρό ότι πρέπει να είναι όμορφο αλλά όχι προκλητικό. Δυναμικό αλλά όχι δύσκολο. Επιτυχημένο αλλά όχι απειλητικό. Να μιλά αλλά όχι πολύ. Να διεκδικεί αλλά να μην ενοχλεί.
Να είναι τα πάντα.
Αρκεί να μην είναι υπερβολικά τίποτα.
Μεγαλώνουμε κορίτσια που μαθαίνουν να κοιτάζουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη σαν να είναι project προς διόρθωση. Το σώμα τους γίνεται πρόβλημα προς διαχείριση. Λίγο πιο αδύνατο. Λίγο πιο νέο. Λίγο πιο «σωστό».
Και κάπου εκεί αρχίζει η φθορά.
Δεν είναι μόνο οι διατροφικές διαταραχές.
Αν και οι γυναίκες παλεύουν με αυτές πολλαπλάσια.
Είναι η μόνιμη αίσθηση ότι πρέπει να αποδείξεις κάτι. Ότι πρέπει να είσαι καλύτερη, πιο προσεγμένη, πιο ικανή, πιο ευγενική, πιο ανθεκτική.
Και όταν τελικά τα κάνεις όλα σωστά, κάποιος θα σε ρωτήσει γιατί δεν χαμογελάς περισσότερο.
Συγκρίνουμε τη χαοτική πραγματικότητα της ζωής μας με τέλεια επεξεργασμένες εικόνες. Με σώματα που πεινάνε, πρόσωπα που φοβούνται να γεράσουν και ζωές που μοιάζουν τέλειες μόνο γιατί δεν δείχνουν ποτέ την αλήθεια τους.
Και μέσα σε όλο αυτό, μια γυναίκα μαθαίνει να πολεμά τον εαυτό της.
Να κόβει φαγητό.
Να κόβει κομμάτια της προσωπικότητάς της.
Να κόβει φωνή.
Για να χωρέσει.
Αλλά να χωρέσει πού;
Σε μια κοινωνία που την θέλει επιτυχημένη αλλά όχι πολύ. Σέξι αλλά όχι επικίνδυνη. Δυνατή αλλά πάντα διαθέσιμη. Και όταν κουραστεί, της λένε απλώς να «βρει ισορροπία».
Η δύναμη μιας γυναίκας όμως δεν μετριέται στο νούμερο του φορέματος. Ούτε στο πόσο καλά αντέχει να πιέζεται.
Μετριέται σε μια πολύ πιο δύσκολη απόφαση.
Στην απόφαση να σταματήσει να μικραίνει για να χωρέσει στις προσδοκίες των άλλων.
Να φάει χωρίς ενοχή.
Να μιλήσει χωρίς φόβο.
Να ζητήσει βοήθεια χωρίς ντροπή.
Να πει “κουράστηκα” χωρίς να απολογηθεί.
Αυτό είναι δύναμη.
Όλα τα υπόλοιπα είναι marketing.
Και το marketing αγαπάει τις γιορτές.
Η πραγματικότητα όμως δεν χρειάζεται ροζ τριαντάφυλλα.
Χρειάζεται γυναίκες που δεν θα αυτοκαταστρέφονται άλλο για να θεωρούνται «αρκετές».
