Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε. Ούτε πότε πέρασε από τη φάση του ενθουσιασμού στο «δεν μπορώ χωρίς εσένα». Ξέρω μόνο ότι, όταν σε κοιτάζω, νιώθω σαν να πατάω γη για πρώτη φορά.
Δεν είμαστε το τέλειο ζευγάρι. Μαλλώνουμε. Μου γυρνάς τα μυαλά με τις παραξενιές σου. Με κοιτάς στραβά όταν δε γελάω με τα αστεία σου. Σου τη σπάω όταν δεν είμαι όπως με έχεις στο μυαλό σου. Κι όμως, κάθε φορά, πάλι γυρνάμε ο ένας στον άλλον. Όχι γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Αλλά γιατί δε θέλουμε κανέναν άλλο δρόμο.
Δεν είναι οι φωτογραφίες, τα ταξίδια, τα likes και τα stories που μετράνε. Είναι εκείνες οι μικρές, άκυρες στιγμές. Όταν μου φτιάχνεις καφέ χωρίς να στο ζητήσω. Όταν με φιλάς στο μέτωπο χωρίς λόγο. Όταν κοιμόμαστε κολλητά και ξυπνάω νιώθοντας ότι είμαι ακριβώς εκεί που πρέπει.
Αυτό είναι για μένα η σχέση μας. Όχι ρομάντζο πλαστικό. Αλλά αλήθεια. Ξεκάθαρη. Καθημερινή. Μερικές φορές κουραστική. Πάντα, όμως, δική μας.
Και κάθε φορά που λέμε «σ’ αγαπώ», δεν το λέμε για να το ακούσουμε. Το λέμε γιατί το νιώθουμε. Το δείχνουμε. Το ζούμε.
Δε σου τάζω αιωνιότητα. Σου τάζω να προσπαθώ. Να σε αγαπάω και τις μέρες που σε σιχαίνομαι λίγο. Να σου κρατάω το χέρι και όταν με διώχνεις. Και να σε φιλάω μέχρι να ξεχάσεις γιατί τσακωθήκαμε.
Γιατί αν είναι να κρατήσει, να κρατήσει με πάθος. Όχι με συνήθεια.
