Γράφει η Σοφία Δημητριάδου
Τρέχω, συνέχεια τρέχω και ας κάνω μία θάλασσα από λάθη και σας δημιουργώ ένα χάος στην ζωή μου.
Κουράζομαι, απομονώνομαι, ηρεμώ και ξανά αρχίζω. Γιατί πάντα αποζητώ κάτι περισσότερο… ένα ακόμα ταξίδι, ένα ακόμα χαμόγελο, μία μεγαλύτερη τρέλα.
Ευχή και κατάρα, να μην είσαι ποτέ ικανοποιημένος, να θέλεις πάντα κάτι παραπάνω.
Δεν είναι εύκολο το παραπάνω. Θέλει να παλεύεις συνέχεια, να χάνεις τον ύπνο σου, να κλαις, να ουρλιάζεις και μετά να έχεις το κουράγιο να ξανά ξεκινήσεις.
Έτσι όμως δεν είναι η ζωή;
Έτσι δεν είναι το πάθος;
Είναι καλύτερα να μένουμε στάσιμοι και να συμβιβαζόμαστε περιμένοντας τον θάνατο;
Δεν έρχονται πάντα βολικά τα πράγματα στην ζωή μας. Πάντα θα υπάρχουν οι αμφιβολίες, τα ίσως, τα πρέπει… όμως υπάρχουν και τα θέλω, ελπίζω, αγαπώ. Το ποια θα υπερισχύσουν είναι στο δικό μου χέρι μου.
