Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Οι σημαντικοί της ζωής σου δεν έχουν ανάγκη από όνειρα. Τα όνειρα είναι για όσους δεν έχουν το θάρρος να ζουν στο τώρα. Για εκείνους που περιμένουν το «κάποτε» και χάνουν την ουσία. Οι δικοί σου άνθρωποι, οι πραγματικά σημαντικοί, δεν θέλουν φανφάρες. Θέλουν ουσία.
Γι’ αυτούς φτιάχνεις λέξεις. Κι όταν λέμε λέξεις, δεν εννοούμε τις εύκολες. Όχι τις «καλημέρες» που πετάς στον αέρα, αλλά εκείνες που λένε αλήθειες. Ένα «ευχαριστώ» που τους κάνει να νιώθουν πως είναι εκεί γιατί το αξίζουν. Ένα «σε χρειάζομαι» που είναι βαρύ και ανεκτίμητο. Ένα «σ’αγαπώ» που θα το εννοείς. Οι λέξεις σου δεν είναι για να εντυπωσιάσουν, αλλά για να χαραχτούν.
Διαλέγεις μουσικές. Όχι για να γεμίσεις τη σιωπή, αλλά για να δώσεις ουσία στις στιγμές, για να φτιάξεις μνήμες. Εκείνο το τραγούδι που θα τους θυμίζει πάντα μια βραδιά. Μια μελωδία που θα τους συνοδεύει σαν soundtrack σε ό,τι περάσατε μαζί. Μουσικές που μένουν, που μιλάνε, που γεμίζουν το κενό όταν οι λέξεις δεν φτάνουν.
Και τους παίρνεις μαζί σου σε ταξίδια. Όχι τα στημένα, με φωτογραφίες για να δείξεις κάτι σε άλλους. Ταξίδια που είναι μόνο δικά σας. Σε μέρη που γεμίζουν αναμνήσεις. Σε διαδρομές που ανοίγουν καρδιές, που φέρνουν αλήθειες στο φως. Γιατί οι σημαντικοί της ζωής σου δεν χρειάζονται χάρτες. Χρειάζονται διαδρομές που αφήνουν ίχνη. Τους πηγαίνεις στα μέρη σου. Εκεί που θες να τους δείξεις τα καταφύγιά σου.
Δεν θέλουν πολλά οι σημαντικοί σου. Θέλουν να είσαι εκεί. Με τα σωστά βλέμματα, τις στιγμές που δεν θα ξεχαστούν, τα λόγια που δεν χρειάζονται επαναλήψεις. Δεν τους νοιάζει το περιτύλιγμα, μόνο η ουσία.
Γι’ αυτούς δεν κάνεις όνειρα. Τους δίνεις λέξεις που καίνε, μουσικές που μένουν και στιγμές που ταξιδεύουν. Αυτοί είναι οι άνθρωποί σου. Κι αυτό είναι το δικό σου «πάντα».
