Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Μικρή είχες ένα όνειρο. Όταν μεγαλώσεις να γίνεις νεράιδα. Η νεράιδα του παραμυθιού. Τις απόκριες μάλιστα, ντυνόσουν νεράιδα της νύχτας και ένιωθες ότι με το μαγικό σου ραβδάκι μεταμόρφωνες τον κόσμο σε κάτι ονειρικό και μαγεμένο. Παιδί ήσουν τότε και όλα τα έβλεπες μέσα από το αγνό σου βλέμμα που αγαπούσε όλον τον κόσμο και χαιρόσουν με το παραμικρό. Έτσι, με το μαγικό σου ραβδάκι, όταν βαρέθηκες να είσαι νεράιδα μεταμόρφωσες τον εαυτό σου σε πριγκήπισσα!
Μετά μεγάλωσες και απέκτησες ένα άλλο όνειρο. Η πριγκήπισσα να βρει τον δικό της πρίγκηπα. Ναι, αυτόν στο άσπρο άλογο που σου διάβασαν τόσες πολλές φορές στα παραμύθια και πείστηκες έτσι ότι ο πρίγκηπας θα έρθει να σε σώσει από τη φυλακή που σε έβαλε η κακιά μάγισσα του παραμυθιού.
Και επειδή μεγαλώνοντας στην εποχή του σήμερα έγινες και μοντέρνα σταχτοπούτα, άρχισε η οντισιόν να βρεθεί ο καλύτερος πρίγκηπας κι εσύ στο διάβα του χρόνου να αλλάζεις ρόλους σα να παίζεις σε ταινία… Η πρώτη ταινία ήταν “Η νεράιδα και το παλικάρι”, αργότερα ανακάλυψες την ταινία “Η Αρχόντισσα και ο αλήτης”, και η αγαπημενη σου ταινία κινουμένων σχεδίων ήταν “Η Λαίδη και ο αλήτης”.
Και άρχισες να αναρωτιέσαι… “Αυτός ο πρίγκηπας στο άσπρο άλογο, που είναι;”. Πολύ παραμύθι τελικά, το παραμύθι! Ούτε πρίγκηπα είδες και φυσικά ούτε άσπρο άλογο. Ως μοντέρνα σταχτοπούτα το άλογο δεν είχε τέσσερα πόδια αλλά δύο ρόδες και ο πρίγκηπας δεν φορούσε στολή αλλά κράνος για να μην τον γράψει η Τροχαία!
Ναι, αλλά εσύ μέσα σου έψαχνες ακόμα τον πρίγκηπα! Το κακό ήταν ότι δεν υπήρχε πρίγκηπας χωρίς κακιά μάγισσα και αν υπήρξε ποτέ, έφαγες το μήλο και έπεσες σε κώμα. Τελικά αυτό το μήλο πολύ μεγάλη ζημιά μας έχει κάνει. Το ‘φαγε και η Εύα και να τα αποτελέσματα… Αν ήταν έξυπνος ο Αδάμ και είχε πατήσει πόδι… Αλλά τα ρίξαμε όλα στην Εύα… Ως Εύα λοιπόν κι εσύ, γύρευες τον Αδάμ σου να τριγυρνάτε παρέα στο δικό σας Παράδεισο.
Άλλοτε ως νεράϊδα, έψαχνες το παλικάρι το λεοντόκαρδο, ή ως Αρχόντισσα γοητευόσουν από τη διαφορετικότητα του Αλήτη και έπεφτες στα πατώματα από έρωτα για να ζήσεις το όνειρό σου, μόνο που κάποια στιγμή το όνειρο γινόταν εφιάλτης κι εκεί αποφάσιζες να ξυπνήσεις και να τελειώνει η ιστορία.
Έλα όμως που αυτό το πρότυπο του αλήτη είναι καλά ριζωμένο στις καρδιές των περισσοτέρων γυναικών. Δε λένε οι άντρες ότι στις γυναίκες, δεν αρέσουν τα καλά παιδιά; Τι πρίγκηπας και παραμύθια. Αφού όταν ερχόταν ένα καλό παιδί στο δρόμο σου, έκοβες ρόδα μυρωμένα. Αν δεν είχε ο άλλος πάνω του κάτι να σε εξιτάρει, το καλό παιδί το έβλεπες ανιαρό και επίπεδο. Μέχρι που φτάνει η στιγμή που συνηδειτοποιείς, ότι ούτε πρίγκηπας, ούτε παλικάρι, ούτε αλήτης είναι αυτός που θα έρθει. “The winner is…” όπως λένε και στα Όσκαρ… ο βάτραχος!
Ναι, ο βάτραχος! Ο δικός σου βάτραχος! Με το που θα τον φιλήσεις, θα τον μεταμορφώσεις στο δικό σου πρίγκηπα και με την αγάπη σου θα τον κάνεις και παλικάρι και αλήτη της δικής σου καρδιάς! Αν σε φιλήσει μάλιστα και σ΄αγαπήσει κι αυτός και το τρελό ονειροπαρμένο κοριτσάκι που κρύβεις μέσα σου, το μεταμορφώσει στην πριγκήπισσα της καρδιάς του, τότε έδεσε η συνταγή!
Πόσο όμορφο τελικά είναι αυτό! Να έρχεται η στιγμή να σε εκδικείται το όνειρο γιατί έγινε πραγματικότητα και να μη μένει παραμύθι αλλά… να γίνεται το δικό σου παραμύθι! Γιατί πώς να το κάνουμε; Τo θέλουμε το παραμύθι μας!
