Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Άνδρας. Μια λέξη με βαρύ παρονομαστή, που δεν γεμίζει με θόρυβο αλλά με πράξεις. Δεν είναι υπόσχεση, δεν είναι στάμπα, δεν είναι ταμπέλα. Είναι τρόπος να στέκεσαι στη ζωή σου και δίπλα σε εκείνους που σε χρειάζονται.
Άνδρας είναι εκείνος που ξέρει να κοιτάζει στα μάτια χωρίς να χαμηλώνει το βλέμμα, γιατί δεν έχει τίποτα να κρύψει. Είναι εκείνος που δεν μετριέται με τον λογαριασμό του στην τράπεζα ή με το αυτοκίνητο που οδηγεί, αλλά με τον τρόπο που τιμά τον λόγο του. Το «θα είμαι εκεί» είναι για εκείνον συμβόλαιο. Και αν κάτι δεν μπορεί να το τηρήσει, θα έχει την ειλικρίνεια να το παραδεχτεί, όχι να κρυφτεί.
Άνδρας είναι αυτός που δεν φοβάται να δείξει συναίσθημα. Δεν θεωρεί αδυναμία το να δακρύσει, το να πει «φοβάμαι», το να αφήσει μια αγκαλιά να τον κρατήσει όρθιο. Η δύναμή του δεν είναι να στέκεται πάντα αγέρωχος, αλλά να σηκώνεται κάθε φορά που πέφτει.
Άνδρας είναι εκείνος που ξέρει να αγαπά. Όχι με μισά λόγια, όχι με μισή καρδιά, όχι με φόβο. Αλλά με πάθος, με συνέπεια, με την αλήθεια που ξέρει ότι καμιά φορά πονάει αλλά πάντα λυτρώνει. Είναι αυτός που δεν σε κάνει να αναρωτιέσαι πού στέκεσαι, γιατί στο δείχνει κάθε μέρα με τον τρόπο του.
Άνδρας είναι εκείνος που σέβεται. Τη γυναίκα που έχει δίπλα του, τους φίλους του, τους ανθρώπους γύρω του. Που δεν έχει ανάγκη να μικρύνει κανέναν για να φανεί ο ίδιος μεγαλύτερος. Που ξέρει ότι η πραγματική δύναμη δεν είναι στο να ελέγχεις, αλλά στο να εμπνέεις εμπιστοσύνη.
Άνδρας είναι εκείνος που δεν φεύγει με το πρώτο δύσκολο. Που δεν πετάει ό,τι έχτισε επειδή βαρέθηκε ή επειδή κάποιος άλλος τον έκανε να νιώσει επιθυμητός. Είναι εκείνος που μένει, που προσπαθεί, που δίνει χώρο στην αλήθεια και όχι στις δικαιολογίες.
Και, πάνω από όλα, άνδρας είναι εκείνος που δεν χρειάζεται να φωνάξει ότι είναι. Φαίνεται. Από τη στάση του, την ψυχή του, τις πράξεις του.
Γιατί άνδρας δεν γεννιέσαι. Γίνεσαι. Και θέλει κότσια να σταθείς αντάξιος της λέξης.
