Γράφει ο Κωνσταντίνος Ρούσσος
Κάπου στην πορεία, ξέχασες να ζεις. Σου φόρτωσαν ευθύνες, σου έβαλαν χρονόμετρο και σε έστειλαν να τρέχεις έναν αγώνα χωρίς τερματισμό. Σου είπαν να γίνεις κάποιος, να κάνεις λεφτά, να πιάσεις τα όνειρα απ’ τα μαλλιά – αλλά ποτέ δεν σε ρώτησαν αν αυτά είναι τα δικά σου όνειρα ή τα όνειρα που σε έπεισαν να κυνηγήσεις.
Κι έτσι κατέληξες να σέρνεις το κουφάρι σου δεξιά κι αριστερά, να βουλιάζεις σε καρέκλες γραφείου και να φορτώνεις τη μέρα σου με υποχρεώσεις που σε στραγγίζουν. Έγινες ημιαυτόματος, ένας μηχανισμός που απλά εκτελεί εντολές. Κάθε πρωί βουλιάζεις σε έναν ωκεανό καφέ για να αντέξεις την κούραση που δεν φεύγει ποτέ, για να ξεκινήσεις άλλη μια μέρα πανομοιότυπη με την προηγούμενη.
Κάποτε ήξερες να χαμογελάς χωρίς λόγο. Τώρα το χαμόγελο έχει αντικατασταθεί από μια μόνιμη σκυθρωπότητα. Έμαθες να μετράς τα πάντα σε ευρώ και λεπτά. Να κυνηγάς επιτυχίες που δεν σε γεμίζουν. Να αγοράζεις ακριβά ρούχα και gadgets που ποτέ δεν σε έκαναν να νιώσεις καλύτερα.
Ξέχασες πώς είναι να σηκώνεις το κεφάλι και να κοιτάς τον ουρανό, να αφήνεις τον αέρα να χτυπά το πρόσωπό σου και να νιώθεις ζωντανός. Έμαθες να κοιτάς κάτω, να βλέπεις μόνο το πεζοδρόμιο, να μην τολμάς να κοιτάξεις μπροστά μήπως και δεις κάτι που σε τρομάζει.
Κι όσο σου λένε ότι αυτή είναι η ζωή και πρέπει να την αποδεχτείς, άλλο τόσο μέσα σου ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Δεν γεννήθηκες για να είσαι μηχανή. Δεν γεννήθηκες για να πεθαίνεις κάθε μέρα λίγο λίγο, καταπίνοντας τα “θέλω” σου και θάβοντας τα όνειρά σου κάτω από στοίβες λογαριασμών.
Σπάσε τις αλυσίδες σου. Τράβα ανάποδα. Μην αφήνεις τη ζωή σου να γίνει νεκροταφείο από ανεκπλήρωτες επιθυμίες και χαμένα όνειρα. Αντί να ακολουθείς το μονοπάτι που σου υπέδειξαν, φτιάξε το δικό σου. Να σε κοιτάνε σαν τρελό και να χαμογελάς, γιατί εσύ ζεις. Εσύ ρισκάρεις.
Περπάτα ξυπόλητος στη βροχή. Γέλα χωρίς φίλτρο. Τραγούδα δυνατά, ακόμα κι αν δεν ξέρεις τα λόγια. Αγκάλιασε σφιχτά εκείνους που αγαπάς. Γίνε άνθρωπος, όχι μηχανή. Μην αφήνεις τη ρουτίνα να σου στερήσει τη χαρά της στιγμής.
Η ζωή δεν είναι το “πρέπει” που σου φόρτωσαν. Είναι το “θέλω” που έχεις ξεχάσει. Κάνε επανάσταση, μικρή ή μεγάλη, αλλά κάνε τη. Σήκωσε το κεφάλι, αναπνέεις ακόμα. Ζήσε!
Γιατί όταν θα έρθει η ώρα να κάνεις τον απολογισμό σου, το μόνο που θα μετρήσει είναι αν έζησες ή απλώς επέζησες. Γεννήθηκες άνθρωπος. Μην φύγεις μηχανή.
4o
