Γράφει η Άννα Μαρία Χάσικου
Αύγουστος.
Τόσα πολλά στιχάκια γράφτηκαν γι’ αυτόν τον όμορφο μήνα της καρδιάς μας. Σαν να περιμένουμε τότε ν’ αφήσουμε την καρδιά μας να ζήσει, να ακουστεί κάπως, να ξαποστάσει στα κλεφτά. Σαν να δικαιούμαστε να ξαποστάσουμε και γενικά να ζήσουμε λίγο. Λες και δίνουμε άφεση αμαρτιών στα απωθημένα κι ανεκπλήρωτα του χειμώνα.
Τόσες κουβέντες, τόσες φράσεις και ατάκες, τόσες λεζάντες διαφορετικές αλλά και ίδιες μεταξύ τους. Κι έπειτα, τα καθιερωμένα στόρυ όλων των παλιών συμμαθητών, των γνωστών κι αγνώστων της ζωής μας, σε ηλιοβασιλέματα και παραλίες, σε όλα τα μέρη της γης. Όλα μιλάνε γύρω από αυτόν τον μήνα, τον τελευταίο του καλοκαιριού.
Λες κι είναι η τελευταία σου ευκαιρία να πεις και να κάνεις όλα όσα πραγματικά ποθεί σύσσωμη η ύπαρξή σου. Λες κι ο χειμώνας σε εμπόδιζε, σε έπνιγε, σε μαύριζε με ένα γκρι σύννεφο.
Λες και μετά χάθηκε ο κόσμος. Αν αφήσουμε κάτι για μετά. Αν πάμε διακοπές μετά. Αν εξομολογηθούμε μετά. Αν ερωτευτούμε μετά. Αν εκπληρώσουμε εκείνον τον στόχο μετά. Αν δεν έχουμε φτάσει εκεί που επιθυμούσαμε μέχρι αυτόν τον Αύγουστο της ζωής μας.
Λες κι όλων οι ζωές μας υπήρξαν ποτέ οι ίδιες. Οι ζωές, οι χειμώνες ή τα καλοκαίρια μας.
Ο Αύγουστος είναι συναίσθημα, όχι εποχή. Δεν είναι μέρος, είναι άνθρωποι. Δεν είναι η τελευταία ευκαιρία για τίποτα. Ίσως να αφυπνίζει εκείνη τη σπίθα μέσα σου που κοιμόταν τον χειμώνα. Ίσως να γίνονται όλα κομματάκι πιο έντονα, πιο ερωτικά, πιο παιχνιδιάρικα και χρωματιστά. Αυτό ίσως, ναι.
Αλλά θα σου πω να μην περιμένεις κανέναν Αύγουστο για να ζήσεις, να κάνεις διάλειμμα, να πάρεις τη ψυχή σου διακοπές. Να μην περιμένεις κανέναν Αύγουστο για να ζήσεις τη ζωή που ονειρευόσουν τον χειμώνα. Να τολμήσεις, να εξομολογηθείς, να ρισκάρεις. Να ζερώσεις ή να ξεσκαρτάρεις.
Να φέρνεις εσύ τον Αύγουστο εκεί και όταν χρειάζεται, να κάνεις εσύ την εποχή, κι ας βρέχει έξω. Να φέρνεις τον Αύγουστο σε κάθε σου Γενάρη.
Μην περιμένεις κανένα μέρος στον κόσμο να σε εμπνεύσει, να σε ξεκουράσει, να σε κάνει να ερωτευτείς τον άλλον, τον εαυτό σου ή τη ζωή. Κανένα αυγουστιάτικο ταξίδι ή ηλιοβασίλεμα σε κάποιο όμορφο ελληνικό νησί.
Θα στο ξαναπώ: δεν είναι ο τόπος και δεν είναι η εποχή. Είσαι εσύ, οι επιλογές σου και οι άνθρωποί σου… παντός καιρού, σε κάθε γωνία της γης και γωνιά της σκέψης σου.
Μην πλανάσαι από έναν ακόμη Αύγουστο για να κάνει τα πράγματα καλύτερα, ομορφότερα ή ευκολότερα. Για να πάρεις εκείνη την απόφαση. Για να ξεκινήσεις. Για να σηκώσεις το τηλέφωνο. Για να πεις “σ’ αγαπώ.” Για να ζητήσεις συγγνώμη, να κάνεις ανακωχή, να το παλέψεις.
Τα πράγματα είναι όπως είναι. Γίνε εσύ ο Αύγουστος κι άλλαξε την πλοκή της ιστορίας. Κάνε την ανατροπή, γίνε εσύ η εποχή κι άφησε εποχή. Άφησε μιαν άλλη εποχή πίσω σου μια για πάντα.
Γίνε ο ήλιος σε κάθε μαύρο. Γίνε φως. Γίνε η οάση σε μια έρημο ελπίδας.
Δώσε αυτή την υπόσχεση στον εαυτό σου. Κι ας είναι αυτή η μοναδική υπόσχεση του φετινού σου Αυγούστου, βαδίζοντας προς τη δική του δύση.
Ας είναι αυτή η πιο φωτεινή σου υπόσχεση!
Να είσαι ο Αύγουστος κι η Καλοκαιριά, πρώτα για τον εαυτό σου και μετά για τους άλλους! Να είσαι φως, παντός καιρού!
Γίνε ο Αύγουστος κάποιου, ξεκινώντας από τον εαυτό σου!
