Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Όταν κάποιος φεύγει από μια σχέση που τον τσακίζει, η φυγή του δεν είναι τυχαία ούτε αδύναμη πράξη. Είναι απόφαση ζωής. Είναι η στιγμή που λέει «ως εδώ» και βγαίνει από τον κύκλο της τοξικότητας, από την κακοποίηση, από τη φυλακή που του φόρεσαν χωρίς τη συγκατάθεσή του.
Αυτοί που φεύγουν για πάντα δεν αναζητούν χειροκρότημα ούτε αναγνώριση. Φεύγουν σιωπηλά, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς δεύτερες ευκαιρίες, γιατί ξέρουν καλά πως όποιος έσπασε, όποιος πλήγωσε, όποιος κατέστρεψε, δεν αλλάζει με λόγια. Κλείνουν την πόρτα και δεν αφήνουν χαραμάδες για επιστροφή. Και το κάνουν γιατί δεν τους ενδιαφέρει πια αν ο άλλος συνεχίζει να ζει όπως ζούσε ή αν χαθεί μέσα στη δική του τοξικότητα.
Η σιωπή εκείνου που φεύγει είναι η μεγαλύτερη καταδίκη. Δε χρειάζεται φωνές, κατηγορίες ή σκηνές. Η απουσία είναι το πιο ξεκάθαρο «όχι». Είναι η απόδειξη ότι ο άνθρωπος που κάποτε κρατούσε τη δύναμή του κρυμμένη, τώρα την πήρε πίσω. Όσοι φεύγουν σιωπηλά για πάντα, κουβαλούν στο σώμα και στη μνήμη τους το βάρος όσων υπέστησαν. Αλλά δεν το αφήνουν να τους καθορίσει. Το μετατρέπουν σε απόφαση, σε όριο, σε πράξη αυτοσεβασμού.
Ευθύνη υπάρχει. Και δεν βαραίνει εκείνον που έφυγε. Η ευθύνη είναι ολόκληρη πάνω σε αυτόν που δηλητηρίασε τη σχέση, που έπληξε, που κακοποίησε. Όποιος μετέτρεψε την αγάπη σε πεδίο μάχης, χάνει το δικαίωμα να μιλάει για δεσμούς και δεσμεύσεις. Η φυγή δεν είναι προδοσία· προδοσία είναι η κακομεταχείριση, η βία, η αδιαφορία.
Κι όμως, οι άνθρωποι που φεύγουν από τέτοιου είδους σχέσεις, συχνά συνεχίζουν να δέχονται σκιές από εκείνους που αρνούνται να τους αφήσουν ελεύθερους. Τους κυνηγούν με αναμνήσεις, με τύψεις, με απειλές ή με μια διαρκή παρουσία που δε σβήνει. Αλλά η αλήθεια παραμένει αμετάκλητη. Όποιος έφυγε για πάντα δε θα γυρίσει. Γιατί ξέρει τι σημαίνει να χάνεις τον εαυτό σου, και δεν επιτρέπει ξανά να τον αρπάξουν μέσα από τα χέρια του.
Το να φύγεις σιωπηλά από μια κακοποιητική σχέση είναι η πιο δυνατή δήλωση. Δηλώνει πως επέλεξες τη ζωή, την αξιοπρέπεια, την ελευθερία. Δηλώνει πως κανένα παρελθόν, όσο θορυβώδες κι αν είναι, δεν έχει θέση στο μέλλον σου.
Όσοι φεύγουν για πάντα φεύγουν σιωπηλά, αλλά η σιωπή τους είναι μια κραυγή που λέει «Δε με ορίζεις πια. Ζω για μένα».
