Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Κόσμος χαλασμένος, κόσμος διαλυμένος.
Ο κόσμος που νοιάζεται να σου καταστρέψει ότι σε κάνει ευτυχισμένο άνθρωπο.
Χτυπούν καμπανάκια στο κεφάλι σου.
Αυτά που βλέπεις, και όχι αυτά που φαντάζεσαι έλεγε η γιαγιά μου.
Τα όμορφα και όχι μόνο δεν είναι για όλους.
Αυτά που πιστεύουν για σένα δεν είναι δικός σου λογαριασμός, δική σου ευθύνη.
Τα δικά σου όνειρα τα δικά σου θέλω, παραδίνονται στον άλλον χωρίς ίχνος ντροπής, από στόμα σε στόμα.
Ξεχνούν το δικαίωμα στη χαρά, στην ευτυχία, έχοντας αποδομήσει το ανεκπλήρωτο όνειρό τους, τρέχουν να καταστρέψουν των υπολοίπων.
Αυταπάτες που τρέφουν για μένα, για σένα, για τον καθένα, για την ζωή σου, είναι το έπαθλο του “πρωταθλητή”.
Δεν αγαπούν τον εαυτό τους, δεν νιώθουν συναισθήματα περηφάνιας, για ότι δημιουργούν… Μα δεν δημιουργούν.
Κρύβουν στα κομοδίνα τους και στις συρταριέρες τους, όλες τις κακές ευχές, τις κακές στιγμές, και κλειδαμπαρώνουν τα μαύρα όνειρα τους, μη χαθούν….
Μαγειρεύουν πράξεις, λέξεις, ενεργοποιούνε στο κεφάλι τους ανερμήνευτα σχέδια.
Το τέλος λυπηρό ….
κοιμούνται αγκαλιά με την τοξικότητα, γίνονται ένα με το κακό, αντιλαμβάνονται πρόσωπα παραμορφωμένα….
Μα είναι αυτοί.
Μα δεν είναι εγώ αυτή…
Δεν θα γίνω.
Εθελούσια κακία end the winner is….
