Γράφει ο Σταύρος Χριστοδούλου
Από μικρό παιδί έμαθα πως ο καθένας μας έχει μια κόκκινη κλωστή δεμένη στο δάχτυλό του, που τον ενώνει με έναν άνθρωπο, όσο μακριά κι αν βρίσκεται. Μια κλωστή που μπορεί να μπερδευτεί, ακόμη και να τεντωθεί από τις αποστάσεις και τον χρόνο, μα δεν κόβεται ποτέ.
Πολλές φορές έχω νιώσει πως η δική μου έχει αρχίσει να ξεχειλώνει. Άλλοτε από τις αναμονές, άλλοτε από τις αποστάσεις κι ίσως από όλες εκείνες τις στιγμές που η καρδιά μου τεντώνεται περισσότερο απ’ όσο αντέχει. Μόνο και μόνο για να κρατήσει κοντά της κάτι που φοβάται να χάσει, ακόμη κι αν δεν το έχει γνωρίσει.
Τι παράξενο πράγμα η αγάπη. Δεν με τρομάζει που η κλωστή μου έχει αρχίσει να ξεχειλώνει, ούτε που η καρδιά μου μαθαίνει να φτάνει πιο μακριά απ’ όσο πίστευε πως μπορεί. Αρκεί να είναι για εσένα. Αν είναι να νιώσω την καρδιά μου να τραβιέται προς μια κατεύθυνση, εύχομαι αυτή να είναι η δική σου.
Δεν σου ζητάω να μη με πονέσεις ποτέ, ούτε να μη χαθείς μέσα στους κόμπους της. Μόνο, αν είναι να ξεχειλώσει η δική μου, εύχομαι να είναι επειδή προσπαθεί να φτάσει στη δική σου. Κι αν η απόσταση γίνει μεγάλη, αν χρειαστεί, θα την τραβήξω λίγο ακόμη, μόνο και μόνο για να σε πλησιάσω.
Γιατί δεν με νοιάζει πόσο θα τεντωθεί η κόκκινη κλωστή μου, αρκεί να είσαι εσύ η άλλη άκρη της. Κι αν μια μέρα γίνει τόσο λεπτή που θα φοβάμαι πως θα σπάσει, εύχομαι να είσαι εκεί και να την κρατάς.
Κι αν τελικά σπάσει και με πονέσει, ας είναι. Η καρδιά μου ήξερε για ποιον λόγο είχε δημιουργηθεί.
