Γράφει ο Κωνστατνίνος Καρύδης
Από θύματα πήξαμε.
Όλοι πονεμένοι, όλοι αδικημένοι, όλοι με μια ιστορία να αποδείξουν πόσο σωστοί στάθηκαν και πόσο άδικα τους φέρθηκαν. Αν τους ακούσεις όλους, θα πιστέψεις πως ο κόσμος είναι γεμάτος αθώους. Κι όμως, κάπου ανάμεσα σε τόση αθωότητα, οι πληγές συνεχίζουν να ανοίγουν. Ποιος τις κάνει;
Κάπου εδώ αρχίζει το ψέμα.
Όχι το μεγάλο, το θεαματικό. Το μικρό, το βολικό. Εκείνο που λέμε πρώτα στον εαυτό μας για να κοιμόμαστε ήσυχοι. «Εγώ έδωσα», «εγώ προσπάθησα», «εγώ δεν φταίω». Κι ίσως να είναι αλήθεια. Ίσως όμως να είναι μόνο η μισή.
Γιατί η αλήθεια είναι πιο άβολη.
Δεν είμαστε μόνο αυτό που μας έκαναν. Είμαστε κι αυτό που ανεχτήκαμε. Είμαστε οι σιωπές μας, οι φορές που δεν μιλήσαμε όταν έπρεπε, οι στιγμές που φύγαμε αργά, πολύ αργά. Είμαστε κι εκείνες οι φορές που πληγώσαμε χωρίς να το παραδεχτούμε ποτέ.
Κι εκεί κάπου γεννιέται ο θύτης.
Όχι πάντα με πρόθεση. Όχι πάντα με κακία. Αλλά με αδυναμία, με φόβο, με ανωριμότητα. Με εκείνο το «δεν ήξερα» που τελικά κοστίζει σε κάποιον άλλον. Γιατί όσο εμείς μαθαίνουμε, κάποιος άλλος πληρώνει.
Και ξέρεις τι είναι το πιο δύσκολο;
Να σταθείς μπροστά στον καθρέφτη και να πεις «ναι, κι εγώ έφταιξα». Όχι για να αυτοτιμωρηθείς. Αλλά για να σταματήσεις να κρύβεσαι πίσω από τον ρόλο που σε βολεύει.
Γιατί όσο μένεις μόνο θύμα, δεν αλλάζεις.
Μένεις εκεί, να επαναλαμβάνεις τα ίδια, με άλλους ανθρώπους, σε άλλες συνθήκες. Και κάθε φορά θα φταίει ο άλλος. Μέχρι να κουραστείς. Μέχρι να σε προλάβει η ίδια σου η ιστορία.
Δεν σου λέω ότι δεν πόνεσες.
Πόνεσες. Και πολύ. Αλλά δεν είσαι μόνο αυτός ο πόνος. Είσαι κι οι επιλογές σου μετά από αυτόν.
Οπότε άσε για λίγο τις ταμπέλες.
Δεν χρειάζεται να είσαι ούτε ο καλός ούτε ο κακός της ιστορίας. Χρειάζεται να είσαι ειλικρινής.
Γιατί κάπου εκεί αλλάζει το παιχνίδι.
Όταν σταματάς να μετράς ποιος έφταιξε περισσότερο και αρχίζεις να βλέπεις καθαρά τι έγινε.
Και τότε, ίσως για πρώτη φορά, δεν θα χρειαστείς να είσαι θύμα για να υπάρξεις.
Ούτε θύτης για να αποδείξεις κάτι.
Απλώς άνθρωπος.
