Γράφει η Άννα Μαρκοπούλου
Δεν θα σε παρακαλέσω. Δεν θα σου αποδείξω την αξία μου. Δεν θα σου χαρίσω άλλο χρόνο να «το σκεφτείς».
Δεν έχω έρθει εδώ για να παλέψω για δύο.
Αν πρέπει να σε πείσω να μείνεις, αν πρέπει να βρω λόγους, να σε κρατήσω, να σου εξηγήσω γιατί αξίζει να είμαι στη ζωή σου, τότε μάλλον δεν αξίζει να είσαι στη δική μου.
Ξέρεις κάτι; Δεν είναι αυτή η αγάπη που θέλω. Δεν είναι αυτή η αγάπη που αξίζω.
Η αληθινή αγάπη δεν έχει ανάγκη από διαπραγματεύσεις. Δεν είναι ένα ατελείωτο «πάρε-δώσε», ένα παιχνίδι δύναμης, ένα ψυχοφθόρο «θα μείνω ή θα φύγω». Η αληθινή αγάπη δεν θέλει αποδείξεις. Θέλει παρουσία.
Αν πρέπει να σε πείσω να μείνεις, απλά διώξ’ τον εσύ πρώτος. Θα σου γλιτώσει χρόνο και αξιοπρέπεια.
Και γι’ αυτό δεν θα περιμένω. Δεν θα κάτσω εδώ να βλέπω αν θα αποφασίσεις να μείνεις. Δεν θα χτίσω κάτι πάνω σε μια μόνιμη αβεβαιότητα.
Θα σηκωθώ και θα φύγω εγώ.
Όχι γιατί δεν σε θέλω. Όχι γιατί δεν πονάει. Αλλά γιατί αγαπώ εμένα περισσότερο. Και ξέρω πως εκεί έξω υπάρχει κάποιος που δεν θα χρειάζεται να τον πείσω για τίποτα.
