Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν ήταν ποτέ αρκετή. Ό,τι κι αν έκανε, όσο κι αν έμεινε, όσες φορές κι αν του έδειξε πως είναι εκεί, δεν ήταν ποτέ αρκετή.
Του χάρισε αγάπη, του έδωσε υπομονή, στάθηκε δίπλα του ακόμα και όταν εκείνος δεν στεκόταν καν στον εαυτό του. Έκλεισε τα μάτια σε όσα πονούσαν, βρήκε δικαιολογίες για τις αποστάσεις, του έδωσε χρόνο.
Και τι πήρε πίσω;
Έναν άντρα που πνιγόταν μέσα του και δεν ήξερε τι να κάνει με μια γυναίκα που ήθελε να τον σώσει.
Γιατί όταν ένας άντρας είναι δυσαρεστημένος με τον εαυτό του, δεν υπάρχει γυναίκα που θα τον κάνει να νιώσει καλύτερα. Θα προβάλλει τη δυστυχία του πάνω της, θα την τραβήξει μέσα στα σκοτάδια του, θα της διαλύσει την ευτυχία, γιατί ο ίδιος δεν μπορεί να βρει τη δική του.
Και αυτό ακριβώς έκανε.
Τη φόρτωσε με ανασφάλειες που δεν ήταν δικές της. Τη χλεύασε που ονειρευόταν. Της είπε πως ζητάει πολλά. Πως το «μαζί» είναι δύσκολο. Πως η αγάπη δεν είναι παραμύθι.
Αλλά ξέρεις τι; Η αγάπη δεν είναι δύσκολη. Οι λάθος άνθρωποι την κάνουν δύσκολη.
Την έκανε να πιστέψει πως το λάθος ήταν δικό της. Πως εκείνη δεν κατάλαβε. Πως έπρεπε να περιμένει. Πως έπρεπε να του δώσει κι άλλο χώρο, κι άλλο χρόνο, κι άλλη ευκαιρία.
Και στο τέλος, όταν δεν είχε πια τίποτα να της πάρει, όταν τη στέγνωσε από κάθε συναίσθημα, της είπε τη μεγαλύτερη μαχαιριά:
«Δεν φταις εσύ. Εγώ δεν είμαι για σένα.»
Αλλά δεν είχε άδικο. Δεν ήταν για εκείνη.
Γιατί ένας άντρας που δεν αντέχει τον εαυτό του, δεν θα αντέξει ποτέ μια γυναίκα που ξέρει να αγαπάει. Και εκείνη, πλέον, ξέρει πως η αγάπη δεν είναι επαιτεία. Είναι επιλογή. Και ή την έχεις ή δεν την έχεις.
