Γράφει η Πράξια Αρέστη
Ήμουν σε λήθαργο για χρόνια. Βρισκόμουν σε αναμονή, χαμένη σε ένα ρομαντικό όνειρο, προσπερνώντας αδιάφορα την πραγματικότητα. Ζούσα για την επόμενη στιγμή που θα ήμουν μαζί σου. Αυτό που ένιωθα για σένα, δεν θα το έβρισκα ποτέ ξανά. Η χημεία που είχαμε έμοιαζε κινηματογραφική. Κάθε λεπτό μαζί σου είχε νόημα, όμως, ο χρόνος που περνούσαμε μαζί ήταν τόσο λίγος. Και πώς θα σου ζητούσα να έρχεσαι λίγο πιο συχνά; Δεν μου αρέσει να πιέζω τους ανθρώπους να κάνουν πράγματα. Ειδικά για μένα. Δεν ήθελα να εξηγώ και προσπαθούσα να βρω δικαιολογίες να σε αφήσω, να σε ξεπεράσω, να σε ξεχάσω. Αδύνατον!
Είχα παγιδευτεί στο λίγο. Σε αυτά που ήθελα και ποτέ δεν θα είχα.
Και κάπου μέσα στα σκοτάδια της μονόπλευρης σωματικής επιθυμίας, της ψυχικής μοναξιάς και του αισθήματος της απόρριψης, η καρδιά μου πάγωσε.
Πάγωσα, κλείστηκα στον εαυτό μου, έγινα επιθετική, φοβήθηκα ότι αν άνοιγα την πόρτα πάλι θα με πλήγωνες. Ήμουν ειλικρινής μαζί σου, όμως, τίποτα δεν αλλάζε. Δεν ήθελα να σου ζητήσω τίποτα παραπάνω από όσα ήθελες να δώσεις.
Έπιασα πάτο. Κι όταν δεν υπήρχε πιο κάτω, κάτι μέσα μου ξύπνησε. Αυτή η λίγη υπερηφάνια που μου είχε απομείνει μπήκε μπροστά από τη θλίψη και μίλησε: “Αν εσύ μπορείς να ζείς χωρίς εμένα τότε θα μπορέσω κι εγώ”.
Αν εσύ αδιαφορείς, θα αδιαφορήσω κι εγώ.
Αν δεν το θες πολύ, δε θα θέλω ούτε εγώ.
Αν δε σου είναι πρόβλημα η απουσία μου, τότε δε θα μου είναι ούτε η δική σου.
Δε θα σ’ αφήσω να βγεις ξανά νικητής. Να έρχεσαι και να φεύγεις από τη ζωή όποτε αποφασίζεις, χωρίς να έχω κανένα λόγο σε αυτό.
Δε θα προσποιηθώ άλλο ότι είμαι καλά κι ότι αντέχω. Δεν αντέχω κι αυτή είναι η αλήθεια. Δεν μπορώ να παλεύω για κάτι που δεν υπάρχει στη ζωή μου, για ψεύτικες υποσχέσεις, για παραισθήσεις και για όνειρα που πάλιωσαν και που ποτέ δε μοιράστηκες μαζί μου.
Δεν έχω άλλο χρόνο. Το σώμα μου παγώνει μαζί με την καρδιά μου. Συνηθίζει χωρίς να το αγγίζουν, χωρίς να το αγαπούν, χωρίς να το θέλουν. Κάποτε παραπονιέται, ζητάει λίγη ικανοποίηση και μετά πάλι ξεχνάει. Πρέπει να ακούσω την καρδιά και το σώμα μου που όσο και να σε θέλουν ποτέ δε θα σε έχουν και μου στέλνουν σήμα κινδύνου ότι φτάνουμε στο τέλος.
Θα τα καταφέρω.
Αν εσύ μπορείς να κοιμάσαι σε άλλα χέρια, τότε θα μπορέσω κι εγώ.
Αν εσύ ζεις χωρίς εμένα, τότε θα ζήσω κι εγώ.
