Γράφει ο Δημήτρης Καραγιάννης
Η ζωή δεν είναι κάποιο άλυτο παζλ που πρέπει να σου το λύσει κάποιος άλλος. Είναι δικό σου το παιχνίδι, δικοί σου οι κανόνες. Και πάνω από όλα, δική σου η ευθύνη να βρεις τι θέλεις, πού πας, και ποιος θέλεις να είσαι. Γι’ αυτό, σε παρακαλώ, μην ψάχνεις τις απαντήσεις στη ζωή μου. Μην έρχεσαι μπερδεμένος, χαμένος, ψάχνοντας κάποιον να σου γεμίσει τα κενά.
Δεν σου λέω πως πρέπει να έχεις όλα τα κομμάτια σου στη θέση τους. Κανείς δεν τα έχει. Αλλά να ξέρεις τι θέλεις. Να έχεις το θάρρος να διεκδικήσεις αυτό που ψάχνεις και την ωριμότητα να το υποστηρίξεις. Αν δεν ξέρεις τι ζητάς, μην ζητάς από μένα να σου το δώσω. Η ζωή μου δεν είναι χώρος για «ίσως», «μπορεί», και «δεν ξέρω ακόμα».
Δεν είναι σκληρότητα αυτό. Είναι προστασία. Προστασία για τη ζωή που έχτισα, για τα όνειρά μου, για την καρδιά μου που την πλήγωσαν εκείνοι που μπήκαν και έφυγαν χωρίς να ξέρουν καν γιατί ήρθαν. Δεν μπορώ να αφήσω άλλους να περνούν από πάνω μου σαν να είμαι στάση λεωφορείου.
Ξέρεις τι θέλω; Να έρθεις με ό,τι έχεις. Με ό,τι είσαι. Να μου πεις «αυτό είμαι, κι αυτό θέλω από εσένα». Να είσαι ξεκάθαρος, να είσαι αληθινός. Να με κοιτάξεις στα μάτια και να μου δείξεις πως ξέρεις ποιος είσαι και γιατί θέλεις να σταθείς δίπλα μου.
Αν δεν ξέρεις, τότε σε παρακαλώ, μην το ψάχνεις στη ζωή μου. Μην ψάχνεις τη σωτηρία σου εδώ. Γιατί ξέρεις κάτι; Εγώ την έχω βρει. Και είναι στα δικά μου όνειρα, στις δικές μου προσπάθειες, και στους ανθρώπους που ξέρουν τι θέλουν.
