Γράφει η Έλενα Δημάκη
Δεν είναι τα καλά που δείχνουν αν έχετε σχέση.
Ούτε τα ταξίδια, ούτε τα like, ούτε το πόσο τέλεια ταιριάζετε στις φωτογραφίες.
Η σχέση φαίνεται στα δύσκολα. Και κυρίως, αν μπορείτε να γελάσετε μέσα σ’ αυτά.
Αν δεν μπορείτε να γελάσετε μαζί, όταν όλα πάνε στραβά,
αν δεν βρίσκετε ένα «έλα μωρέ, θα περάσει» να ελαφρύνει τον κόμπο,
αν δεν μπορείτε να κάνετε ένα χαμόγελο να μπει ανάμεσα στα άγχη,
τότε… συγγνώμη, αλλά δεν έχετε σχέση. Έχετε σύμβαση.
Γιατί η αγάπη δεν είναι μόνο αγκαλιές όταν όλα είναι ήσυχα.
Είναι το γέλιο που σας πιάνει ενώ έχει κοπεί το ρεύμα.
Είναι το “θα το φτιάξουμε” με μια δόση ειρωνείας και μια χούφτα αγάπης.
Είναι εκείνο το χαμόγελο που του ξεφεύγει, ενώ σε βλέπει να τσαντίζεσαι με το τίποτα.
Το γέλιο δεν είναι πολυτέλεια. Είναι δείκτης σύνδεσης.
Αν δεν μπορείς να γελάσεις με τον άλλον στα σκοτεινά,
δεν θα καταφέρεις ποτέ να χαρείς το φως.
Υπάρχουν ζευγάρια που ξέρουν να συζητούν, να οργανώνουν, να διαχειρίζονται.
Αλλά όταν πέφτει η πίεση,
όταν δεν φτάνουν τα λεφτά, όταν τα νεύρα ξεχειλίζουν, όταν όλα είναι γκρίζα,
το μόνο που σώζει είναι το χιούμορ.
Το “μην τρελαίνεσαι, κι αυτό θα περάσει”,
το “είμαστε μέσα στη μούρη του χάους και γελάμε ακόμα – άρα κάτι κάνουμε σωστά”.
Αν δεν υπάρχει αυτό,
αν δεν μπορείς να πεις «μαζί τα περάσαμε και γελάσαμε»,
τότε δεν έχετε σχέση.
Έχετε απλώς έναν συνεταιρισμό επιβίωσης, με ρόλους, ευθύνες, υπογραφές και σιωπές.
Σχέση είναι να μπορείς να γυρίσεις σπίτι και να πεις:
“Σήμερα τα έκανα σκατά” και ο άλλος να απαντήσει:
“Ωραία, φτιάχνω ποπ κορν. Πες τα μου με λεπτομέρειες.”
Αν δεν μπορείτε να γελάτε στα δύσκολα,
δεν θα αντέξετε τίποτα.
Γιατί η σοβαρότητα κουράζει. Το βάρος διπλασιάζεται.
Και το “μαζί” γίνεται βάρος αντί για στήριγμα.
Γι’ αυτό σου λέω:
βρες εκείνον που θα γελάει μαζί σου όταν όλα καταρρέουν.
Όχι εκείνον που θα σε κοιτάει σαν excel.
