Γράφει η Τζένη Ζάικου
Δεν μπορώ να αντιληφθώ βρε παιδί μου, γιατί κάποιος να θέλει να σε πείσει ότι είναι ο ένας και μοναδικός για σένα, να μη σ’ αφήνει σε ησυχία, να σου ζητάει δεύτερες, τρίτες και τριακοστές ευκαιρίες, να δηλώνει ότι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εσένα και πάλι να τα κάνει όλα πουτάνα με τη πρώτη ευκαιρία.
Βέβαια, όταν ξαναδιαβάζω την παράγραφο που μόλις έγραψα διακρίνω τουλάχιστον τέσσερα red flags. Γιατί λοιπόν, δεν μπορώ να τα εντοπίσω τη στιγμή που το “έγκλημα” λαμβάνει χώρα και αντιθέτως παθαίνω για να μάθω, κάθε φορά;
Οι άνθρωποι έχουμε την ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, γι’ αυτό. Να δοθούμε σε κάποιον, να του δώσουμε όλη μας την αγάπη, κατανόηση και επιείκεια. Ειδικά αν είσαι σαν κι εμένα, έχεις το κακό – θα μπορούσε να πει κανείς – χούι να βλέπεις τα θετικά στους άλλους και να υπερ-δικαιολογείς τα αρνητικά.
Και, βεβαίως-βεβαίως, τίποτα δεν είναι one way street, όπως λένε και οι ξένοι. Όσα δίνουμε στους άλλους, άλλα τόσα έχουμε ανάγκη και να λάβουμε. Και δεν είναι ότι δίνουμε για να πάρουμε, όχι, αλλά, στην τελική, άνθρωποι είμαστε κι εμείς κι έχουμε ανάγκη κάποιον να μας αγαπήσει. Φυσικά, όλοι πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας κάθε τόσο και να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, το δίχως άλλο.
Παρόλα αυτά, σήμερα θέλω να μιλήσω για την άλλη πλευρά της εξίσωσης. Αυτό τον άνθρωπο, απέναντί μας, που προσπαθεί να εισχωρήσει στην καρδιά και το μυαλό μας και να μας πείσει πως ήρθε για να μείνει. Πως είναι ο κατάλληλος για μας. Και γιατί, αγαπημένοι μου μαλάκες, δεν αποφασίζετε πρώτα, κατόπιν ώριμης σκέψης, τί πραγματικά μπορείτε να υποστηρίξετε και μετά να προχωρήσετε σε βαρύγδουπες δηλώσεις; Κανείς δεν σας πιέζει να κάνετε το οτιδήποτε και παρόλα αυτά, συχνά, βρίσκετε τον εαυτό σας στη θέση του θύματος. Είστε όμως υπόλογοι των πράξεών σας, όπως όλοι μας άλλωστε.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας τέτοιας ανευθυνότητας, αποτελεί ένα περιστατικό το οποίο αναλύαμε τις προάλλες με κάτι φίλους, αγκαλιά με τα ποτά της παρηγοριάς μας. Ένας φίλος, λοιπόν, μας εξιστορούσε πως “βρέθηκε” ξανά με την πρώην του, την οποία παρεμπιπτόντως ο ίδιος χώρισε, ώστε να είναι σωστός απέναντι της, καθώς είχε στο μυαλό του κάποια άλλη. Καλά μέχρι εδώ. Και τότε τον ρωτάμε, γιατί το επέτρεψες να γίνει αφού ήσουν αποφασισμένος να μείνετε χωρισμένοι. Και τότε ήταν που μας απάντησε – πολύ φυσικά – πως δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο, δεν μπορούσε να το αποφύγει. Μόνο και μόνο επειδή η πρώην του τού την έπεσε.
ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΑ. Σας παρακαλώ…Μην μειώνετε τόσο πολύ το ανδρικό φύλο και πληθυσμό… Μετά δεν σας αρέσει τί λέγεται για εσάς. Ο καθένας πρέπει να λαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του. Δεν είστε πλάσματα δίχως συνείδηση. Μην προσποιείστε κάτι τέτοιο λοιπόν όταν σας συμφέρει. Αν θέλεις κάτι πολύ καλά θα κάνεις να το διεκδικήσεις. Αλλά ποτέ μη ξεχνάς πως έχεις απέναντί σου έναν άλλον άνθρωπο, με συναισθήματα, με μια ζωή, την οποία θα ταράξεις αν φάσκεις κι αντιφάσκεις. Αν δεν μπορείς να είσαι ειλικρινής με τον ίδιο σου τον εαυτό για το τί ποθεί η ψυχή σου, τί χρειάζεσαι και τί μπορείς, μη με πλησιάσεις καθόλου. Γιατί εγώ θέλω μάτια και ψυχή καθαρά.
