Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Όταν κληθείς να διαλέξεις ανάμεσα σε δύο έρωτες, μην το θεωρήσεις τιμή.
Δεν είναι ευλογία να στέκεσαι στο κέντρο δύο πυρών.
Είναι κόλαση.
Γιατί όταν καίγεσαι αληθινά, δεν μπορείς να σταθείς ούτε στιγμή στη μέση.
Δεν είσαι σε δίλημμα επειδή αγαπάς πολύ.
Είσαι σε δίλημμα γιατί δεν αγαπάς αρκετά.
Ούτε τον έναν. Ούτε τον άλλον.
Και, κυρίως, ούτε εσένα.
Αν ήταν έρωτας, θα τον ένιωθες μέχρι το μεδούλι.
Θα σε έσκιζε, θα σε τίναζε, θα σε γονάτιζε.
Δεν θα χωρούσε δεύτερη σκέψη, δεύτερο βλέμμα, δεύτερη πιθανότητα.
Ο έρωτας δεν έρχεται για να συγκριθεί.
Έρχεται για να κυριαρχήσει.
Το μοίρασμα είναι απόδειξη έλλειψης.
Όταν δεν μπορείς να δοθείς ολόκληρος, μην περιμένεις να σε λογαριάσουν για αληθινό.
Όταν κρατάς τη μία καρδιά στο ένα χέρι και την άλλη στο άλλο, το μόνο που κάνεις είναι να τις βαραίνεις.
Καμία δεν θα σου κρατήσει το χέρι, αν δεν μπορείς να το δώσεις καθαρά.
Μην ψάχνεις να επιλέξεις έρωτα.
Διάλεξε εσένα.
Κι όταν το κάνεις αληθινά, όλα τα υπόλοιπα θα ξεκαθαρίσουν από μόνα τους.
Γιατί ο άνθρωπος που είναι γεμάτος, δεν χρειάζεται δύο μισά.
Χρειάζεται έναν ολόκληρο.
Κι όταν έρθει εκείνος ο ένας, θα τον ξέρεις.
Θα είναι βεβαιότητα.
Θα είναι θόρυβος.
Θα είναι παύση.
Και δεν θα θες τίποτα άλλο.
