Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Ακόμη ονειρεύομαι ένα καλοκαίρι μαζί σου!
Ένα καλοκαίρι που μου το χρωστουν οι καιροί κι οι χρόνοι. Με σένα τον ιδανικό ένα που όμοιος σου δεν θα υπάρξει ξανά και το γνωρίζω!
Ένα μαζί σου, ένα δραπετευω για το θέλω μας μακριά από το πρέπει μας.
Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ρολόγια και κινητά.
Όλα κλειστά με τα μάτια της καρδιάς όμως ορθάνοιχτα, με μια αγκαλιά κι ενα λιγωτικο φιλί το καλύτερο εισητηριο.
Απόδραση σε ένα όνειρο που δεν αξίζει να μείνει τελικά απωθημένο.
Δεν του πρέπει να καταχωρηθεί στο συρτάρι της ιστορίας μας ως μη γενόμενο.
Άλλωστε έχουμε μπουκώσει από μη εμείς οι δύο. Έχουμε επιβεβαίωσει τη συνθήκη του ανέφικτου. Του άλλα θέλω κι άλλα κάνω. Αλλού πατώ κι αλλού βρίσκεται η καρδιά και το μυαλό μου. Σε μόνιμη υπαρξιακη διάσπαση.
Κάθε φορά που βγαίνω λοιπόν από την παλαβη ρουτίνα μου, κάθε φορά που διακόπτω την τρεχαλα μου κάπου μακριά από την πόλη φανταζόμαι Εσένα να με ακολουθείς. Εσένα να μου κάνεις έκπληξη και να έρχεσαι εδώ που είμαι, να εμφανίζεσαι μπροστά μου σε μια παραλία από το πουθενά.
Εσένα να με κρατάς αγκαλιά σ ένα κατάστρωμα προς άγνωστη κατεύθυνση κι ο αέρας να με κολλάει περισσότερο πάνω σου. Να κουμπωνω στην αγκαλιά σου και να επιβεβαιωνομαι, να σου λέω σ’ αγαπώ και να ναι σαν να το ξεστομιζω πρώτη φορά στη ζωή μου με τη συστολή και την ορμή μιας εφηβης που ανακαλύπτει τον έρωτα και πιστεύει στο για πάντα του!
Ναι σκέφτομαι εσένα πανάθεμα σε, γιατί εσύ για μένα είσαι το δικό μου καλοκαίρι.
Αυτό που πάντα θα περιμένω να ζήσω…
Για να έχω μετά να λέω και να εννοώ ότι τα ζησα όλα σ’ ένα καλοκαίρι…
