Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν μου άρεσε ποτέ η σταθερότητα. Δεν με εντυπωσίασε το ίδιο σκηνικό ξανά και ξανά, η προβλεψιμότητα, η σιγουριά που δεν έχει να σου δώσει τίποτα καινούργιο.
Αγαπώ εκείνο τον καιρό που αλλάζει.
Που το πρωί σε ζεσταίνει ο ήλιος και το βράδυ σε χτυπάει η καταιγίδα. Που δεν ξέρεις τι να φορέσεις γιατί όλα μπορούν να αλλάξουν από τη μια στιγμή στην άλλη.
Όπως ακριβώς μ’ αρέσουν και οι άνθρωποι.
Όχι εκείνοι οι στατικοί, οι ασφαλείς, οι προγραμματισμένοι.
Αλλά εκείνοι που έχουν γυρίσματα.
Που έχουν μέρες που γελάνε σαν παιδιά και νύχτες που σε κοιτάνε σιωπηλοί, με ένα βλέμμα γεμάτο αναπάντητα ερωτήματα.
Που δεν μπορείς να τους προβλέψεις.
Που δεν χωράνε σε καλούπια και δεν βολεύονται στα ίδια και τα ίδια.
Που σου θυμίζουν πως η ζωή είναι ζωντανή, πως δεν είναι να την παίζεις safe, πως δεν αξίζει να τη ζεις σε repeat.
Όπως εσύ.
Γιατί αν κάτι αγάπησα σε σένα, ήταν αυτό.
Ότι δεν είσαι εύκολος, ότι δεν είσαι δεδομένος, ότι μπορείς να είσαι ο ήλιος και η καταιγίδα την ίδια μέρα.
Ότι δεν έχεις «ίδιο καιρό».
Και γι’ αυτό σε αντέχω.
Γι’ αυτό δεν βαριέμαι, γι’ αυτό δεν φοβάμαι να σε ζήσω όπως έρχεσαι.
Γιατί, να σου πω κάτι;
Οι άνθρωποι που μένουν σταθεροί, καταλήγουν να γίνονται φόντο.
Αλλά οι άνθρωποι που έχουν γυρίσματα… είναι αυτοί που γράφουν ιστορίες.
