Γράφει η Ελπίδα Τάσσιου
Να θες να μείνεις.
Όχι να ψάχνεις αφορμές να φύγεις. Όχι να μετράς τα “λάθη” μου, τις λέξεις μου, τις αντιδράσεις μου, περιμένοντας τη στιγμή που θα πεις “ως εδώ”.
Γιατί όταν θες να φύγεις, όλα γίνονται πρόβλημα.
Αλλά όταν θες να μείνεις, όλα γίνονται προσπάθεια.
Έμαθα πια να ξεχωρίζω εκείνον που μείνει με την ψυχή του, από εκείνον που μένει από ανάγκη, από φόβο, από συνήθεια.
Ξέρω πώς μοιάζουν τα χέρια που κρατάνε επειδή αγαπάνε, και πώς είναι εκείνα που κρατάνε από υποχρέωση.
Κουράστηκα να προσπαθώ για δυο.
Να αποδεικνύω αξίες, προθέσεις, αλήθειες. Να κρύβω τα λάθη μου κάτω από το χαλί, μήπως και δεν σ’ ενοχλήσουν.
Να φοβάμαι μην πω κάτι και το πάρεις στραβά. Μην εκφραστώ και το πληρώσω με απόσταση.
Γιατί αν είναι να φοβάμαι να είμαι ο εαυτός μου δίπλα σου, τότε δεν είμαστε εμείς∙ είμαι μόνο εγώ, προσπαθώντας να μη σε χάσω.
Αλλά δεν είναι αυτό αγάπη.
Αγάπη δεν είναι η συνεχής επιφυλακή. Δεν είναι η αγωνία του αν σήμερα σε κουράσω. Δεν είναι η σιωπή για να μη φωνάξεις.
Αγάπη είναι να μείνεις.
Να μείνεις όταν ζορίζομαι. Να μείνεις όταν κάνω λάθη. Να μείνεις όταν δεν έχω διάθεση, όταν δεν έχω δίκιο, όταν δεν ξέρω πού να ακουμπήσω.
Αγάπη είναι να μείνεις όχι γιατί όλα είναι τέλεια, αλλά γιατί τίποτα δεν είναι αρκετό αν λείπω.
Οπότε όχι…
Δεν θέλω άλλους που ψάχνουν ευκαιρίες να φύγουν.
Θέλω εκείνον που, ακόμα κι όταν έχει κάθε λόγο να φύγει, διαλέγει να μείνει.
Επειδή του λείπω ακόμα κι όταν είμαι μπροστά του.
Επειδή ξέρει πως δεν υπάρχουν πολλοί σαν εμένα.
