Γράφει η Ζωή Αρχοντάκη
Η ζωή δε σου χρωστάει “κάποια στιγμή”. Ή τώρα ή ποτέ.
Ό,τι δεν τολμάς, μένει πάντα μισό.
Μια σκέψη που δεν ειπώθηκε.
Ένα φιλί που δεν δόθηκε.
Ένα “σε θέλω” που έμεινε να σε βαραίνει, μόνο μέσα σου.
Και κάπως έτσι, συνηθίζεις στα μισά.
Στα “ίσως”, στα “θα δούμε”, στα “δεν είναι η κατάλληλη στιγμή”.
Στους ανθρώπους που σχεδόν αγάπησες και στις σχέσεις που σχεδόν έζησες.
Όμως, τι αξία έχει μια ζωή γεμάτη “σχεδόν”;
Το να τολμάς δεν είναι πάντα εύκολο.
Φοβάσαι την απόρριψη, φοβάσαι την απώλεια, φοβάσαι πως θα πληγωθείς.
Αλλά μήπως δεν πονάει εξίσου κι εκείνο που έμεινε ανείπωτο;
Γιατί όσα δεν είπες, όσα δεν έκανες, όσα δεν τόλμησες, στήνουν φωλιά μέσα σου.
Και κάθε τόσο επιστρέφουν. Σου ψιθυρίζουν “αν είχες μιλήσει…”, “αν είχες κάνει το βήμα…”.
Το θάρρος δεν είναι απουσία φόβου.
Είναι η επιλογή να πράξεις, παρ’ όλο τον φόβο.
Να πάρεις το ρίσκο να ζήσεις — και όχι απλώς να παρατηρείς τη ζωή να περνά.
Δεν θα είναι όλοι έτοιμοι για την αλήθεια σου.
Δεν θα σου απαντήσουν όλοι με το “ναι” που ελπίζεις.
Αλλά τουλάχιστον θα ξέρεις.
Και δεν θα ζεις μέσα σε υποθέσεις.
Γιατί ό,τι δεν τολμάς, μένει πάντα μισό.
Και τα μισά, αργά ή γρήγορα, πονάνε περισσότερο από τις απορρίψεις.
Ολόκληρο είναι μόνο αυτό που το έζησες με ό,τι είχες.
Και κάποιες φορές, αυτό το “ό,τι είχες”, είναι αρκετό για να αλλάξει τα πάντα.
