Γράφει η Νίκη Σταματοπούλου
Δεν σου ζητάω πολλά. Δεν σου ζητάω να μείνεις, να εξηγήσεις, να δώσεις υποσχέσεις που ίσως δεν μπορείς να κρατήσεις. Θέλω απλά να σε δω. Να σε αντικρίσω έστω και για μια στιγμή, για να σιγουρευτώ αυτό που ήδη ξέρω. Πως ακόμα σε κουβαλάω μέσα μου. Πως ακόμα είσαι εκείνος που δεν κατάφερα να αφήσω πίσω.
Κάθε μέρα λέω στον εαυτό μου ότι το ξεπέρασα. Πείθω τους γύρω μου πως έχω προχωρήσει, πως το κεφάλαιο εσύ έχει κλείσει. Μα μέσα μου ξέρω την αλήθεια. Δεν προχώρησα. Δεν ξέχασα. Κι αν κάποια βράδια δεν μπορώ να κοιμηθώ, είναι γιατί η σκέψη σου ακόμα έρχεται να με στοιχειώσει.
Θέλω να σε δω. Να βεβαιωθώ πως η καρδιά μου ακόμα χτυπάει πιο γρήγορα όταν σε βλέπει. Θέλω να σε ακούσω να μιλάς, για να θυμηθώ γιατί κάποτε λάτρευα κάθε σου λέξη. Θέλω να νιώσω εκείνη την αμήχανη στιγμή που η ματιά μας θα συναντηθεί και θα καταλάβουμε και οι δύο πως ό,τι κι αν λέμε στους άλλους, ό,τι κι αν λέμε στον εαυτό μας, η αλήθεια είναι εδώ.
Ίσως το μόνο που ψάχνω είναι επιβεβαίωση. Ότι δεν είμαι τρελή που σε θυμάμαι ακόμα. Ότι δεν είμαι η μόνη που νιώθει ότι όσα ζήσαμε δεν ήταν απλά μια στιγμή, αλλά κάτι παραπάνω.
Μην μείνεις. Δεν σου ζητάω να αλλάξεις τίποτα. Θέλω μόνο να ξέρω. Να ξέρω αν σε ξεπέρασα ή αν απλώς έμαθα να ζω με την απουσία σου. Και ίσως, αν με κοιτάξεις λίγο πιο βαθιά, να καταλάβω. Να πάρω την απάντηση που φοβάμαι να δώσω στον εαυτό μου.
Γύρνα λίγο, σε παρακαλώ… όχι για σένα, αλλά για μένα. Για να ξέρω πού στέκομαι, ακόμα κι αν η αλήθεια πονάει περισσότερο από τη σιωπή.
