Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου.
Σαν τον αλκοολικό που του κρύψανε το ποτό για να μη πιει.
Σαν τον ερωτευμένο που έχασε τον έρωτά του.
Έτσι και το παρελθόν σου, σε ζητάει εκεί, δέσμιο να σε κρατά εγκλωβισμένο.
Εκεί πίσω, ξανά και ξανά να αναβιώνεις το ίδιο τραύμα.
Σαδιστικά σε θέλει με τα χέρια δεμένα και τα πόδια καρφωμένα.
Να βλέπει τον πόνο σου και να χαιρεκακεί.
Να του φωνάζεις “Φεύγω” κι αλύπητα να έρχεται να σ’εγκλωβίσει.
Σαν τον ζητιάνο, επαίτης καρδιών κι ονείρων.
Παρακαλάει γονατιστό να σε κρατήσει στο “εκεί”.
Λυσσομανά σαν άνεμος την αγέρωχη κορμοστασιά σου να ρίξει κάτω.
Ξέρει πως ήρθε η ώρα του και παλεύει με νύχια και με δόντια να σε κρατήσει.
Κι όσο εσύ αναθαρρείς και ξεμακραίνεις, τόσο τρελαίνεται που φεύγεις.
Και πάλι με μανία έρχεται να σε κόψει σαν γυαλί για να πάρει δύναμη να συνεχίσει.
Πόσο φοβάται την αλλαγή σου, πόσο τρέμει το σθένος της ψυχής σου!
Πού να χωρέσει τον κόσμο ολόκληρο έτσι όπως ακριβώς είναι;
Πώς να δεχτεί να πέσει απ’τον θρόνο;
Εδώ, τώρα! Ξημέρωσε η ώρα.
Ή θα το νικήσεις ή θα νικηθείς.
Ενδιάμεσα δεν έχει.
Ή θα κολλήσεις εκεί ή θα φύγεις!
