Γράφει η Χριστίνα Μανωλά
Μην περιμένεις να έρθει κανείς να σου χαρίσει το δικό σου παραμύθι. Μην περιμένεις από τη μοίρα να θυμηθεί τι σου χρωστάει. Αν κάτι σου ανήκει, πρέπει να το διεκδικήσεις με τα χέρια σου. Με το μυαλό σου καθαρό και την καρδιά σου ξύπνια. Γιατί η ζωή δεν χαρίζεται. Η ζωή απαιτεί να τη ζήσεις με όλο σου το είναι.
Κάποιοι θα σου πουν πως όλα είναι γραμμένα. Πως ό,τι κι αν κάνεις, το τέλος δεν αλλάζει. Ας τους να λένε. Στο ενδιάμεσο, έχεις τον κόσμο μπροστά σου ανοιχτό. Έχεις την επιλογή να μην παριστάνεις τον κομπάρσο στο έργο που γράφεις εσύ. Να μην αναλώνεσαι σε μισές χαρές και δεύτερες ευκαιρίες που δεν οδηγούν πουθενά. Να παίξεις τον ρόλο σου μέχρι το μεδούλι, ακόμα κι αν πονέσεις, ακόμα κι αν αποτύχεις.
Πάρε ένα χαρτί και γράψε. Όχι όσα θέλουν οι άλλοι από σένα. Γράψε αυτά που λαχταράς στ’ αλήθεια. Γράψε τι δεν αντέχεις πια, τι δεν θα δεχτείς ξανά, ποιον δεν θέλεις ούτε να χαιρετήσεις. Φτιάξε τον δικό σου κατάλογο αξιοπρέπειας και ονείρων. Και μην το κρύψεις σε κάποιο συρτάρι. Κόλλησέ το εκεί που θα το βλέπεις κάθε πρωί, να σου θυμίζει πως η ζωή σου είναι υπόθεση προσωπική.
Ό,τι σε πλήγωσε, ό,τι σε πήγε πίσω, βάλ’ του ένα μεγάλο Χ. Μην το κουβαλάς άλλο στην πλάτη σου. Από δω και μπρος, όποιος δεν σέβεται το ταξίδι σου, περισσεύει. Δεν έχεις χώρο για άλλο βάρος, άλλο συμβιβασμό, άλλη σιωπή.
Κι όταν έρθει το βράδυ και κάνεις τον απολογισμό σου, να μπορείς να πεις πως πάλεψες. Πως δεν άφησες ούτε μία μέρα να φύγει χωρίς να δοκιμάσεις να γίνεις λίγο πιο αληθινός, λίγο πιο ευτυχισμένος. Η ζωή είναι μικρή και πολύτιμη. Μην τη χαραμίσεις σε ρόλους που δεν σου ταιριάζουν. Μην αρκεστείς να υπάρχεις. Ζήσε, να πάρει η ευχή. Ζήσε όσο προλαβαίνεις.
