Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Δεν ξέρω πότε ακριβώς κάποιοι μπερδέψατε τον έρωτα με τη συλλογή εμπειριών.
Πότε έγινε φυσιολογικό να υπόσχεσαι σε δύο καρδιές το «πάντα», την ίδια στιγμή.
Πότε άρχισες να λες «σ’ αγαπώ» σε δύο στόματα και να πιστεύεις ότι κάνεις έρωτα, ενώ απλώς μοιράζεις κομμάτια σου, χωρίς να δίνεσαι πουθενά.
Να στο πω αλλιώς: εκείνη δεν σε ήθελε τέλειο.
Σε ήθελε ξεκάθαρο.
Δεν σου ζήτησε να της ορκιστείς αιώνια πίστη.
Σου ζήτησε μόνο να την κοιτάς στα μάτια χωρίς να ντρέπεσαι.
Αλλά δεν το άντεξες. Γιατί το βλέμμα της έβλεπε πέρα απ’ τα λόγια.
Κατάλαβε. Πιο νωρίς απ’ όσο πίστευες.
Κι όμως έμεινε. Όχι γιατί δεν κατάλαβε, αλλά γιατί ήθελε να σ’ αφήσει να επιλέξεις.
Ήθελε να της δείξεις ότι είσαι έτοιμος για κάτι αληθινό.
Δεν το έκανες.
Κι εκείνη δεν σε μίσησε. Ούτε σε εκδικήθηκε.
Απλώς μια μέρα σταμάτησε να περιμένει.
Δεν σε ειδοποίησε. Δεν έκανε σκηνές. Δεν σου είπε «φεύγω».
Απλώς… άρχισε να μην πονάει πια.
Κι εκεί κάπου, χωρίς να το ξέρεις, τη έχασες.
Γιατί η γυναίκα που αγάπησε βαθιά, όταν σηκωθεί, δεν επιστρέφει ποτέ ίδια.
Δεν ψάχνει εκδίκηση. Ψάχνει ειρήνη.
Και τη βρίσκει μέσα της — μακριά από σένα.
Όχι γιατί ήταν αδύναμη. Αλλά γιατί ήταν πιο δυνατή απ’ όσο νόμιζες.
Και δεν θα μείνει εκεί που την ζητούν μόνο όταν δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν.
Γιατί η γυναίκα που αγάπησες χωρίς να την επιλέξεις,
θα γίνει η γυναίκα που κάποιος άλλος θα επιλέξει χωρίς δεύτερη σκέψη.
