Γράφει η Γεώρα
Ήθελα να ’μαι εκείνο το φιλί που αφήνεις να αγγίζει τον λαιμό σου! Το χάδι που νιώθεις να διαπερνά το δέρμα σου!
Ήθελα να ’μαι εκείνο το φιλί που γίνεται ένα με το σώμα σου. Η μυρωδιά που αφήνεις σε καθετί δικό σου.
Ήθελα να ’μαι εκείνο το φιλί που έγινε δικό σου. Εκείνη η αστραπή συναισθημάτων που γεύτηκαν κάποτε τα χείλη σου!
Ήθελα να ’μαι η προσμονή για εκείνο το φιλί σου! Η μόνη ανυπομονησία στο παραμιλητό σου!
Ήθελα να ’μαι το «πολύ» μα και το «λίγο» σου. Το «ποτέ» μα και το «πάντα» σου.
Ήθελα να ’μαι εκείνο το βλέμμα σου, το επίμονο, που καρφώνει την κάθε κίνησή μου, για να δω τι σκέφτεσαι εκείνη τη στιγμή.
Ήθελα να ’μαι εκείνη η τελευταία σκέψη σου το βράδυ, προτού σε πάρει ο ύπνος. Να δω αν κάπου εκεί πλανιέμαι. Αν κατοικώ στη μνήμη σου!
Ήθελα να ’μαι μια διαδρομή στον πόνο σου, για να καταλάβω τι σε έχει διαμορφώσει. Και μια στιγμή ευτυχίας σου, να δω πώς την ορίζεις! Αν στα σημαντικά, εκείνα που έχουν αληθινή αξία, έχουμε κοινό παρανομαστή.
Ήθελα να ’μαι η αγάπη σου! Η μόνη που έχει χαρτογραφήσει τόσο λεπτομερώς το κορμί σου!
Ήθελα να ’σαι ο μόνος σαν χάδι στον λαιμό μου!
Και πιο κοντά σου να μην υπάρχει!
Και πιο κοντά μου να μην υπάρχει!
