Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Έρωτας είναι όταν ξεβολεύεσαι, όταν βγαίνεις από τη ζώνη ασφαλείας σου… όταν κοιτάς τον άλλο και ξέρεις πως για εκείνον, θα άλλαζες όσα δεν σου ζήτησε.
Δεν είναι εύκολο να αλλάξεις. Δεν είναι εύκολο να εκτεθείς, να παραδεχτείς, να ξεβολευτείς.
Μα ο έρωτας δεν φτιάχτηκε για να είναι εύκολος.
Ο έρωτας είναι ο σεισμός που γκρεμίζει τις σταθερές σου. Είναι το “μαζί” που σε κάνει να αμφισβητήσεις όλα τα “εγώ”.
Δεν λες “θα προσπαθήσω” – λες “ήδη άλλαξα και δεν το κατάλαβα”.
Δεν ζυγίζεις το δούναι και λαβείν – δίνεις και μόνο δίνεις, όχι γιατί στο ζήτησαν, αλλά γιατί σε εκείνον βλέπεις τον εαυτό σου αλλιώς.
Ο έρωτας σε σπάει, σε μαλακώνει, σε λυγίζει.
Και μετά σε ξαναφτιάχνει απ’ την αρχή.
Όχι καλύτερο.
Αληθινό.
Ξαφνικά, οι άμυνες που είχες μάθει να κουβαλάς σαν πανοπλία, μοιάζουν βαρίδια.
Οι βεβαιότητες γίνονται ερωτήσεις.
Και οι ερωτήσεις, ανάγκη για μοίρασμα.
Και δεν είναι πως δεν φοβάσαι.
Φοβάσαι, και πολύ μάλιστα.
Αλλά πατάς το γκάζι αντί να πατήσεις φρένο, γιατί ο φόβος του να μη ζήσεις αυτό, είναι μεγαλύτερος από τον φόβο της αποτυχίας.
Γιατί σε εκείνον τον άνθρωπο, κάτι σε αναγνωρίζει.
Κάτι σε πονάει και σε θεραπεύει ταυτόχρονα.
Και αυτό το κάτι, δεν μπαίνει σε λέξεις.
Ο έρωτας είναι μια συνεχής κίνηση.
Δεν κάθεται ποτέ ακίνητος.
Δεν αναπαύεται, δεν επαναπαύεται.
Είναι ένας χορός χωρίς βήματα, μια μουσική που γράφεται κάθε μέρα απ’ την αρχή.
Και ναι, για εκείνον τον άνθρωπο, ξεβολεύεσαι.
Όχι επειδή στο ζήτησε.
Αλλά γιατί μέσα του βρήκες όλα αυτά που δεν ήξερες ότι έψαχνες.
Κι αν αυτό δεν είναι έρωτας… τότε τι είναι;
