Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Έναν απολογισμό χωρίς δάκρυα, αυτό θέλω.
Έναν απολογισμό χωρίς σακούλες κάτω απ’ τα μάτια.
Ένα τραγούδι ατέρμονο πάνω στα χείλη.
Αυτό που θέλω είναι αυτά που έχω σήμερα.
Ότι έφυγε το άφησα σιωπηλά να φύγει, δεν θέλω τίποτα που δεν με θέλει.
Η προσευχή μου δεν ήταν ποτέ κλαψούρισμα, ούτε και απαύγασμα δακρύων.
Είναι ερωτική εξομολόγηση, είναι λαχτάρα και προσμονή.
Κι αυτό που έκανα σήμερα είναι να πω ευχαριστώ.
Ένα ευχαριστώ που κυλάει στην ψυχή μου με ευλάβεια.
Κοίταξα με μάτια ορθάνοιχτα όλη την χρονιά που πέρασε.
Θυμήθηκα όλες τις στιγμές μου.
Στιγμές αγάπης, πόνου, χαράς και ευτυχίας.
Στιγμές που άξιζαν να μετρηθούν με χρόνια.
Στιγμές που δεν θα ‘θελα να ξανάρθουν.
Κι όσο πιο βαθιά να κοιτάξω είναι όλες τους μοναδικές.
Κι όλες μου άφησαν αμέτρητα συναισθήματα.
Κι όλες κάτι μου άφησαν και κάτι μου πήραν.
Μ’ αυτά που κέρδισα ήταν πολύ περισσότερα.
Η αγάπη έμεινε για πάντα μέσα μου.
Μόνο μ’ αυτήν μπόρεσα να συνεχίσω.
Και μόνο αυτήν κρατάω πάντα στην ψυχή μου.
Κι αυτό δεν αλλάζει με τίποτα.
Η αγάπη όταν ριζώσει, τρέφει το σώμα με τα πιο ουσιώδη
και πλούσια συστατικά.
Άπλωσε την αγάπη επάνω σου και άφησέ την να σε αγκαλιάσει.
Άπλωσε την γύρω σου και άσε τους άλλους να σ’ αγκαλιάσουν.
Και άσε τους υπόλοιπους να μετράνε μίση και κακίες.
Σ’ αυτές λοιπόν τις μέρες που αγκαλιάζω την καρδιά μου, γιατί εκεί κρύβεται η αγάπη μου, νιώθω ευγνώμων για όλα όσα μου χάρισε η ζωή, για όλα όσα μου χάρισε αυτήν η χρονιά.
Για όλα όσα κατάφερα μόνη μου, για όλα όσα πάλεψα και παλεύω.
Γιατί δεν θέλω να ακυρώνω τον εαυτό μου τώρα πια,
παρά να τον αγκαλιάζω και να τον φροντίζω.
Για έναν απολογισμό χωρίς δάκρυα, μόνο αγάπη και κατάνυξη.
Για έναν απολογισμό που μετράει τις σιωπές με θόρυβο,
που μετράει τον χρόνο με θάρρος, με θράσος.
Ένα απολογισμό με αδημονία.
Αδημονία, πόσο λατρεύω αυτήν την λέξη.
Αδημονία για ένα σ’ αγαπώ σου!
