Γράφει & Φωτογραφίζει ο Μάνος Σαββίδης
Καθόμασταν στην άκρη, σαν ξεχασμένοι θεατές σε παράσταση που κανείς δεν χειροκρότησε.
Ο ήλιος έσβηνε κι εμείς κοιτούσαμε ευθεία, όχι πίσω.
Ξέρεις ποιος αξίζει να είναι δίπλα σου;
Όχι αυτός που γελάει μαζί σου όταν όλα πάνε καλά.
Αυτός που μένει, όταν οι σκιές είναι πιο πολλές από τα φώτα.
Εκεί, πάνω στο τσιμέντο που κρύωνε γρηγορότερα από την καρδιά σου, μέτρησες τους δικούς σου.
Όχι αυτούς που σε λάτρεψαν όταν ήσουν ακέραιος.
Αυτούς που έμειναν όταν ράγισες και δεν έκαναν πίσω.
Τους κοιτάς. Δεν μιλάς. Δεν χρειάζεται.
Στην προδοσία δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες.
Στην πίστη, όμως, υπάρχει αιωνιότητα.
Κι εγώ, όσους έμειναν μαζί μου σ’ εκείνο το ηλιοβασίλεμα,
τους κράτησα βαθιά μέσα μου.
Όχι για πάντα.
Για όσο αντέχει να υπάρχει το «μαζί».
