Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Έλα μαζί μου μια βόλτα πάνω απο τα σύννεφα.
Εκεί που οι αποχρώσεις του κόκκινου είναι παραπάνω απο τις 50 γνωστές αποχρώσεις του γκρι.
Βγάλε τα παπούτσια σου κι έλα να περπατήσουμε ξυπόλυτοι πάνω στα σύννεφα που είναι απαλά σαν βαμβάκι.
Έλα να φωνάξουμε τόσο δυνατά για ελευθερία που να μας ακούσουν σε άλλους πλανήτες, να μας ακούσουν κάτω στη γη.
Έλα να συναντηθούμε με άλλους τρελούς σαν κι εμάς που ζούνε αυτό το θαύμα.
Που ζουν εδώ ψηλά και χορεύουν κι εκείνοι ξυπόλητοι σε πολύχρωμους ρυθμούς. Γιατί εδώ πάνω έχει πάντα ουράνιο τόξο. Γιατί εδώ πάνω παίζουμε μαζί του και με τα χρώματα του, δίνουμε χρώμα στις μαύρες ψυχές του κάτω κόσμου. Αυτού του κόσμου, που δεν μας χωράει πια…Αυτού του κόσμου που ξέχασε να ερωτεύεται, να αγαπά, να σέβεται, να εκτιμά. Αυτού του κόσμου που ξέχασε να ζει. Αυτού του κόσμου πως νομίζει πως ζει. Αυτού του κόσμου που ξέχασε πως είναι απλά περαστικός.
Νομίζεις πως είμαι τρελή ε;
Πιάσε μου το χέρι κι έλα μια βόλτα πάνω από τα σύννεφα…ξέρω εγώ…
