Γράφει ο Ανδρέας Φιλίδης
Σε αγάπησα, ναι. Αλλά κυρίως έμαθα.
Δεν το παίρνω πίσω. Σε αγάπησα.
Με εκείνο το πείσμα που έχει κάποιος όταν πιστεύει πως “αυτή θα είναι αλλιώς”.
Σε κοίταξα, και για λίγο, είδα μέσα σου όλα εκείνα που ήθελα να μείνουν.
Αλλά τελικά, τίποτα δεν έμεινε.
Ήσουν έντονη. Ήσουν φωτιά. Ήσουν έλξη που δεν ήξερα αν έπρεπε να κυνηγήσω ή να φοβηθώ.
Και τελικά, φοβήθηκα. Όχι εσένα. Τον εαυτό μου, μαζί σου.
Γιατί κάθε φορά που προσπαθούσα να σε φτάσω, εσύ απομακρυνόσουν.
Κάθε φορά που μιλούσα, εσύ άκουγες ό,τι ήθελες.
Και όταν τελικά σώπασα, πίστεψες πως δεν ένιωθα τίποτα.
Μα το “τίποτα” μου ήταν γεμάτο.
Σε αγάπησα, ναι. Αλλά κυρίως έμαθα.
Έγινες μάθημα.
Όχι απ’ τα ωραία.
Απ’ τα “να μη ξανατύχει”.
Έμαθα να αναγνωρίζω πότε κάποιος δεν μπορεί να δώσει.
Πότε το “σ’ αγαπώ” λέγεται για να γεμίσει σιωπές, όχι για να μοιραστεί ψυχή.
Έμαθα να μη δικαιολογώ συμπεριφορές που πληγώνουν.
Να μη βολεύομαι στα λίγα. Να μην αποδέχομαι το “ίσως”.
Έπρεπε να περάσω από σένα για να καταλάβω πως δεν σώζεις κανέναν με την αγάπη σου, αν δεν θέλει να σωθεί.
Και δεν κερδίζεις τίποτα όταν αγαπάς για δύο.
Δεν σε μισώ. Απλά, δεν σε ψάχνω πια σε άλλες.
Και δεν φοβάμαι πια να φύγω όταν νιώθω ότι μένω μόνος μέσα σε μια σχέση.
Όταν με ρωτούν για σένα, απαντάω ήρεμα:
«Ήταν ένα μάθημα».
Δεν χρειάζεται παραπάνω.
Τα υπόλοιπα τα έμαθα εγώ.
Μόνος μου.
Και άργησα. Αλλά έμαθα.
