Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Άξιζες κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε στιγμή αναμονής. Δεν ξέρω αν ήταν θέμα τύχης, σωστού χρόνου ή απλώς ζωής που έπρεπε να ξεδιπλωθεί με τον τρόπο της.
Ξέρω μόνο πως σε περίμενα.
Όχι με την ανυπομονησία της εμμονής, ούτε με την προσμονή κάποιου που στέκεται στην άκρη του δρόμου και ελπίζει να εμφανιστεί εκείνο που λείπει.
Σε περίμενα μέσα από όσα έζησα πριν από σένα.
Μέσα από τις λάθος επιλογές, τις λάθος αγάπες, τα “σχεδόν” που δεν έγιναν ποτέ “ολόκληρα”. Μέσα από τις διαψεύσεις, τις αμφιβολίες, τους ανθρώπους που ήρθαν σαν πυροτεχνήματα, εντυπωσιακοί στην αρχή, αλλά καταδικασμένοι να σβήσουν γρήγορα.
Και όταν ήρθες, κατάλαβα.
Κατάλαβα πως δεν είχα αργήσει να σε βρω. Ούτε εσύ είχες αργήσει να έρθεις.
Απλώς έπρεπε να περάσουμε από όλα τα “όχι” για να φτάσουμε στο “ναι”.
Έπρεπε να μάθουμε πρώτα τι δεν είναι η αγάπη, για να αναγνωρίσουμε τι σημαίνει όταν τη βρούμε.
Και τότε κατάλαβα πως άξιζες κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή αναμονής.
Γιατί η σωστή αγάπη δεν είναι εκείνη που σε βρίσκει όταν τη ζητάς.
Είναι εκείνη που έρχεται όταν είσαι έτοιμος να την κρατήσεις.
