Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη
Παρατήρησε γύρω!
Υπάρχουν άνθρωποι μονάχοι. Άνθρωποι λυπημένοι και κλεισμένοι στο ψυχρό μοναχικό κλουβί τους ανακυκλώνοντας αρνητικές σκέψεις.
Δε βρίσκουν ενδιαφέρον πουθενά και έχουν ξεχάσει πώς είναι να γελούν.
Απομονώνονται από καθετί κοινωνικό.
Μα κι αν βρεθούν μέσα σε κόσμο, ψάχνουν με το “χαμένο” βλέμμα τους, ένα μαγικό χέρι να τραβήξει από πάνω τους το βαρύ μαύρο πέπλο της απαισιοδοξίας που τους βαραίνει.
Ψάχνουν μια καλή νεράιδα να τους επιστρέψει την κλεμμένη καλή τους διάθεση και να βρουν ξανά το χαμόγελό τους.
Ζητούν έναν άνθρωπο για να χαρούν μαζί τα ωραία καθημερινά, αλλά δεν έχουν τη δύναμη να το φωνάξουν.
Έχουν ανάγκη βοήθειας που θα τους βγάλει από το αδιέξοδο που ζουν.
Άραγε είναι τόσο δύσκολο να βρουν τη λύση που ζητούν και να συναντήσουν ξανά τις ομορφιές της ζωής;
Όχι, δεν είναι δύσκολο ούτε ακατόρθωτο όσο φαντάζει στα μάτια τους.
Και αυτό γιατί πάντα θα υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι που είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους! Είναι αυτοί που θα τους θυμίσουν ότι η ζωή τούς περιμένει και ποτέ δεν είναι αργά να τη ζήσουν.
