Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Την ομορφιά που κρύβω μέσα μου μπορεί να μην την νιώσεις, να μην την δεις, να μην την αισθανθείς.
Την αγάπη που νιώθω για όλα και για όλους μπορεί να μην την αισθάνεσαι, αλλά εγώ την νιώθω κι αυτό μου αρκεί.
Η ψυχή είναι αυτή που μετράει τα ντεσιμπέλ της καλοσύνης μας, το βαρόμετρο των ματιών μας.
Γεννάει ήχους που σκαλώνουν σε ανθρώπους που γνωρίζουμε, που αγαπάμε.
Κι όταν χαμογελάμε, χαμογελάνε και τα μάτια μας, χαμογελάει μαζί και ο κάθε μορφασμός του προσώπου μας.
Γι’αυτό χαμογέλασε και θα φανεί η καλοσύνη της ψυχής στα μάτια σου και σε κάθε πτυχή της μορφής σου.
Ακόμη κι όταν πονάμε φαίνεται καθαρά στα μάτια μας.
Μην πληγώσεις κανέναν, γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του ανησυχίες, τα δικά του προβλήματα και τον δικό του δρόμο.
Κι αν δεν μπορείς να τον αγαπήσεις, τουλάχιστον μην τον πληγώσεις.
Το πιο σημαντικό είναι η ομορφιά της ψυχής μας.
Είναι ο τρόπος που βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε ό,τι συναντάμε και ό,τι μας αγγίζει.
Είναι στιγμές που μπορεί να χανόμαστε και να τα χάνουμε και οι ίδιοι με τον εαυτό μας.
Είναι κάποιες στιγμές που μπορεί να νιώθουμε ακόμα και ντροπή.
Όσοι έχουν συνείδηση αισθάνονται κι έτσι.
Είναι στιγμές που το βαθύ μας συναίσθημα μας αναποδογυρίζει.
Μας κάνει να είμαστε κάτι άλλο απ’αυτό που θα θέλαμε στην πραγματικότητα.
Ένιωσα έτσι πολλές φορές και δεν ντρέπομαι να το παραδεχθώ.
Δεν είμαι τέλεια, κάνω άπειρα λάθη, αλλά προσπαθώ με νύχια και με δόντια να μην πληγώνω, να μην προκαλώ πόνο.
Γιατί ξέρω τι σημαίνει να πονάς. Μα πάνω απ’όλα θέλω να κρατάω την ψυχή μου καθαρή.
Κι είναι στιγμές που μέσα σε κάποιους χώρους αλλάζεις, αποκτάς άλλη υπόσταση.
Είναι οι στιγμές που πρέπει με όμορφο τρόπο να αποχωρήσεις.
Να φύγεις μακριά και να σώσεις την ομορφιά της ψυχής σου.
Την όποια ομορφιά που έχει αξία για εσένα.
Γιατί το σημαντικότερο απ’ όλα είναι η ομορφιά της ψυχής μας.
