Γράφει η Αγγελική Καμπέρου
Εσύ κι εγώ.
Πάντα μαζί και πάντα χώρια.
Πάντα εκεί μα πάντα αλλού.
Εσύ κι εγώ.
Στο χθες και στο αύριο.
Στο πριν και στο μετά.
Και πάντα στο τώρα.
Δεν έφυγες ποτέ, δεν έφυγα κι εγώ. Παλεύαμε τους πάντες και τα πάντα γύρω μας. Άλλες φορές καταστρεφόμασταν και άλλες τους καταστρέφαμε. Πάντα μαζί και πάντα χώρια. Εσύ εκεί κι εγώ εδώ, μα πάντα ο ένας μέσα στον άλλο. Ποτέ οι καρδιές μας δεν χωρίστηκαν, ίσως πήραν για μερικές φευγαλέες στιγμές διαφορετικά μονοπάτια μα πάντα ο δρόμος τις έφερνε στο ίδιο. Πάντα κάπου συναντιόντουσαν.
Δεν έφυγα ποτέ, δεν έφυγες κι εσύ. Πάντα εκεί, να καίμε ψυχή και μυαλό σε απορίες και φόβους. Να λιώνουμε σε ένα άγγιγμα και να ξαναγεννιόμαστε σε ένα φιλί. Άλλες φορές μας σκότωναν οι φόβοι μας και άλλες τους σκοτώναμε εμείς με ένα βλέμμα. Μαζί κόντρα σε όλους. Μαζί κόντρα σε όλα. Πάντα μαζί και πάντα χώρια. Συντονισμένοι σε έναν αέναο χορό που μια μας φέρνει κοντά και αγκαλιαζόμαστε και μια μας χωρίζει βίαια και βρισκόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλο. Πάντα μαζί και πάντα χώρια. Οι καρδιές μας χτυπάνε στον ίδιο παλμό ακόμα κι αν καμιά φορά δεν το καταλαβαίνουμε. Ακόμα κι αν καμιά φορά χάνουν έναν χτύπο ύστερα από λίγο ξαναβρίσκουν τον ρυθμό τους.
Εσύ κι εγώ.
Εγώ κι εσύ.
Και ποτέ μαζί.
Πάντα κοντά και πάντα κόσμους μακριά.
Κι όμως πάντα κάποιο τρόπο βρίσκουμε να νιώθουμε κοντά.
Μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος, το παρόν μας εδώ, να μας φέρνει κοντά και σαν φάρσα κακόγουστη να μας χωρίζει πάλι.
Στο εδώ και στο εκεί, σκορπισμένοι και αταίριαστοι με όλους. Ο ένας χάνει τον άλλο και μένουμε μισοί, ημιτελείς σε έναν κόσμο με ολόκληρα.
Στο παντού και στο πάντα να ψάχνουμε την χρυσή τομή για να βρεθούμε στο εδώ και τώρα χωρίς να χάσουμε τους εαυτούς μας. Δεν έφυγες ποτέ, δεν έφυγα κι εγώ. Παντού σε ψάχνω και πουθενά δεν σε βρίσκω. Παντού με ψάχνεις και πουθενά δεν με βρίσκεις. Και όταν είμαστε μαζί, βρίσκουμε τον έναν και μοναδικό τρόπο να γκρεμίσουμε τα πάντα γύρω μας.
Ο έρωτας μας εκρηκτικός, διαλύει τα πάντα στο πέρασμα του. Αφήνει όμως πάντα μια χαραμάδα στον τοίχο μεταξύ μας. Τόση ώστε να μας υπενθυμίζει πως όσο μακριά και αν είμαστε ο ένας από τον άλλο, πάντα θα είμαστε μια ανάσα δρόμος. Ένα “θέλω” απόσταση. Πάντα μια χαραμάδα μένει ανοιχτή να μας θυμίζει πως εμείς οι δύο δεν τελειώνουμε έτσι απλά. Εμείς οι δύο πάντα θα υπάρχουμε με τον έναν τρόπο ή τον άλλο.
Εμείς οι δύο, πάντα θα είμαστε μια εκκρεμότητα ανοιχτή.
Στο πάντα και στο παντού.
Στο πριν και στο μετά.
Στο εδώ και τώρα.
