Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Λυπάμαι!
Μια απάτη ήσουνα πάντοτε κι ένας έρωτας λίγος.
Τελικά, ένα πήδημα σκέτο ήσουνα, που ποτέ του δεν τα είχε τα κότσια για να γίνει αγάπη.
Ένα μπορώ που δεν μπόρεσε ήσουνα απάτη μου!
Ένα θέλω, που κατά βάθος ποτέ του δεν ήθελε.
Ένα ήρθα που όλο έφευγε πρώτο.
Ένα γίνεται, που ποτέ του πράξη δεν έγινε.
Δυο σ΄ αγαπώ, που και τα δυο μοναχά εσένα αγαπούσανε ήσουνα κλέφτρα μου!
Ένα χάδι δειλό και ένα φιλί προδοσίας ήσουνα Ιούδα μου!
Ένα κορμί δανεικό κι ένας μικρούτσικος έρωτας.
Ένα κρεβάτι φτηνό και ένα σεντόνι με αγκάθια.
Ένας μεγάλος σταυρός ήσουνα δήμιε μου, από εσένα φτιαγμένος στα δικά μου τα μετρά,
και ένα μνήμα να μπω και να θαφτώ μια για πάντα.
Δυο δυνατά προσπαθώ, που προσπαθούσε μονάχα το ένα, αυτό ήσουνα φονιά μου!
Μια γρατζουνιά στην ψυχή μου και ένα δάκρυ συχνό ήσουνα πάντοτε.
Μια ελπίδα νεκρή κι ένα πρώην κατακόκκινο όνειρο, που το έβαψες γκρίζο τρελή μου!
Μια αρχή, που στο τέλος της στόχευε.
Μια σκάλα να ανέβεις εσύ και εγώ να μείνω στον πάτο.
Μια κουβέρτα για σένα και εγώ να μένω στο κρύο.
Δυο βήματα μπρος που το ένα έκανε πίσω ήσουνα δειλή μου!
Ένα γαμώτο στα χείλη και ένα αχ μοναξιάς, ήσουν μονάχα για μένα.
Ένα βιβλίο κλειστό, που να το ανοίξω δεν μ΄ άφησες.
Ένα ψεύτικο είδωλο σε σπασμένο καθρέφτη.
Ένα ταξίδι για δυο, που ο ένας στη μέση κατέβηκε.
Ένας δρόμος, που στον γκρεμό οδηγούσες.
Ένα φάλτσο τραγούδι, με στιχάκια κλεμμένα.
Δυο θα “μείνω για πάντα”, που μόνο ο ένας το πίστεψε, αυτό ήσουνα ψέμα μου!
Τελικά… μια απάτη ήσουνα πάντοτε και ένα πήδημα σκέτο!
