Γράφει η Γεώρα
Εκείνη τη στροφή του χωρισμού ποτέ μου δεν ήθελα να την περάσω. Έκανα πως δεν την έβλεπα. Θεωρούσα πως μπορούσε να αλλάξει η κατάσταση. Όμως εκείνη πλησίαζε επικίνδυνα και όσο και αν έκοβα ταχύτητα ήξερα πως αργά ή γρήγορα θα έπρεπε να την περάσω.
Την φοβόμουν. Ξέρεις δεν είναι εύκολο να χάνεις κάτι που αγαπάς. Έτρεφα ελπίδες ψεύτικες. Έδινα περισσότερη αγάπη. Από εκείνη που ήδη σου είχα δώσει. Αλλά πες μου, πως γίνεται τα ψέματα να τα ντύσω με αλήθεια; Πες μου σε παρακαλώ, πως γίνεται να σώσω ότι έχει απομείνει από εμάς; Να σώσω εκείνον τον έρωτα μας, που μας έφερε την ευτυχία στην πόρτα μας;
Και τώρα εσύ όλα τα σκορπάς. Στιγμές, χάδια, δόσιμο και αγάπη. Τα διαλύεις όλα. Δίχως συναίσθημα. Γιατί πολύ απλά σου τελείωσε. Και μαζί με ό,τι σκορπάς, σκορπάς και εμένα. Μαζεύεις τα πράγματά σου, γιατί θεωρείς πως ο καθένας θα ήταν καλύτερα μόνος του.
Και το μέχρι τώρα; Αυτό δεν μετράει; Το μέχρι τώρα που ήταν όμορφο, αυτό σε ποια φθηνή αγκαλιά πουλήθηκε;
Είμαι εδώ, τ’ακούς ; Να προσπαθώ να δώσω μια δικαιολογία για το τέλος μας, ώστε να ανεβάσω την αξία μας. Γιατί τόσο φθηνά και ψυχρά είναι κρίμα να το τελειώσω.
Προτού φύγεις όμως, δώσε μου μια αγκαλιά! Για να με σπάσεις τελείως! Να μην αφήσεις τίποτα. Έτσι ώστε να μπορέσω από την αρχή να με ενώσω πάλι!
Προτού φύγεις δως μου μια αγκαλιά! Για να πω, πως κατάφερα ένα ψέμα να το ντύσω με αλήθεια. Για να πω, πως κάποτε με αγάπησες!
