Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Κι αν είναι η μοναξιά επιθυμητή, θα πω πως δεν πειράζει. Σεβαστό, αν είναι επιλογή σου! Μα θα σου πω πως αν γίνεται συνήθεια και παρέα κολλητή, να ανησυχήσεις. Να επαναστατήσεις. Γιατί η μοναξιά είναι ύπουλη και πονηρή! Θαρρείς πως γλιτώνεις από ανθρώπινους μπελάδες, γκρίνια και φασαρία, μα όταν αντιληφθείς πως έκανες λάθος θα είναι αργά. Μην χαίρεσαι όταν η μοναξιά θρονιάζεται στη ζωή σου με θράσος, κάνοντας κατάληψη στο μυαλό και στο σώμα σου. Βγάλε κραυγή και διώξε την. Μη βολεύεσαι. Μη βαριέσαι.
Κι αν επιλέγεις ώρες, μέρες, στιγμές μοναχικές, επειδή επιθυμείς να κάνεις φίλο τον εαυτό σου, θα το καταλάβω. Χρειάζεται κι αυτό. Είναι οι φορές που θες να βάλεις σε σειρά τις σκέψεις σου, να ξεκαθαρίσεις συναισθήματα που είναι μπερδεμένα, να γεμίσεις τις μπαταρίες σου! Μέχρι εκεί όμως. Προσοχή, μην ξεπεραστούν τα όρια και γίνει στάση ζωής!
Η μοναξιά κουράζει. Μπορεί και να σκοτώσει. Οι άνθρωποι που ζουν μόνοι χωρίς να το έχουν επιλέξει, θα σου το πουν. Πονάει η ψυχή τους, νιώθουν αβοήθητοι, ανήμποροι. Δεν τη θέλουν τη μοναξιά, γιατί δεν τους αφήνει να ζήσουν. Τους απομονώνει από τα “θέλω” τους και τις χαρές της ζωής. Προσπαθούν να τη βγάλουν από τη ζωή τους, όμως χωρίς αποτέλεσμα. Κι αυτό γιατί δεν της έβαλαν από νωρίς όρια και της παραχώρησαν περισσότερα δικαιώματα από όσα θα έπρεπε.
Γι’αυτό σου ξαναλέω! Πάρε διαζύγιο από τη μοναξιά! Διώξε την!
Τουλάχιστον προσπάθησε..
