Γράφει η Jinxie Jinx
Πάλι για σένα γράφω. Πάλι εσύ. Η σκοτεινή σου ενέργεια ήρθε πάνω μου και κατάκατσε για άλλη μια φορά. Κάθε μου κύτταρο τη ρουφάει σαν το δροσερό νεράκι πάνω στο αφυδατωμένο δέρμα.
Η καρδιά μου χτυπάει πιο δυνατά. Οι κόρες των ματιών μου διαστέλλονται, τις ακούω. Το βλέμμα μου σκοτεινιάζει. Στέκεσαι μπροστά μου.
Εσύ κι εγώ.
Μόνοι.
Σκοτάδι.
Εκεί, μέσα στη νύχτα, όταν ο κόσμος κοιμάται και η φύση αδρανεί. Εκεί πάντα συναντιόμαστε. Δεν το ξέρει κανείς. Δεν ξέρει κανείς τι είναι αυτό που μας ενώνει. Μας ένωνε και θα μας ενώνει πάντα.
Εγώ κι εσύ απ’ την αρχή του κόσμου ως το τέλος του.
Μακάρι να μη σε γνώριζα. Μακάρι να μη μου ξύπναγες τη δική μου σκοτεινή δύναμη.
Μακάρι να μην ήσουν το άλλο μου μαύρο ολόκληρο.
Μακάρι να μην είχαμε φύγει εκείνο το Μάρτιο.
Μακάρι να μη μας είχε χτυπήσει ο αέρας ο βραδινός πάνω στο φάρο.
Μακάρι να μην είχαμε μυρίσει μαζί τα αγριολούλουδα της άνοιξης.
Μακάρι να μη μου έπαιζες πιάνο για να κοιμηθώ.
Μακάρι να μη ζωγράφιζα στην πλάτη σου για να κοιμηθείς.
Μακάρι να μη μου χάριζες χάρτινα τριαντάφυλλα.
Μακάρι να μη σου χάριζα την ψυχή μου.
Μακάρι να μην ψάχναμε για εξωγήινες μορφές.
Μακάρι να μην ψάχναμε για μεταφυσικές μουσικές.
Μακάρι να μη μου κράταγες το χέρι.
Μακάρι να μην ακουμπούσα τον απαλό σου το λαιμό.
Μακάρι να μη με κυνηγούσες εκείνο το βράδυ για ένα φιλί.
Μακάρι να μην απαντούσα στις κλήσεις σου τα ξημερώματα.
Μακάρι να μην ερχόσουν στο σπίτι μου μεθυσμένος.
Μακάρι να μην ένιωθα το σπίτι σου δικό μου.
Μακάρι να μη μου μάθαινες την ομορφιά της νύχτας.
Μακάρι να μη σου άνοιγα τα παντζούρια το πρωί να μπει το φως.
Μα πώς μπορεί το δικό μας σκοτάδι να επιβιώσει στο φως τούτου του κόσμου.
Εγώ κι εσύ, ποτέ και πάντα μαζί.
Μα σ’ έχω απέναντί μου κι έχω κάτι να σου πω.
Πάρε το σκοτάδι σου κι όλες τις αναμνήσεις κι άσε με να φύγω.
Δεν έχει έρθει ακόμα αυτή η ώρα που ο κόσμος θα είναι σύμμαχος και οι συνθήκες κόκκινο χαλί για να πατήσουμε.
Δεν ξεχνάς. Δε θα ξεχάσω. Μα δεν μπορώ. Κι ίσως να μη μπορέσω.
Όμως ξέρω, κάπου ξανά πως θα σε βρω. Ή θα με βρεις. Σ’ αυτόν τον κόσμο ή σε μιαν άλλη ζωή, που ο έρωτάς μας θα γίνει βράχος αγέρωχος ή δέντρο αιώνιο, να κουβαλήσει στις πλάτες του το βάρος όλου του κόσμου.
