Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Η ρουλέτα δεν ήταν ποτέ το δυνατό μου χαρτί. Όλα προσπαθούσα να τα έχω σε τάξη, στη θέση τους, στον καιρό τους. Ακόμα και τώρα κάτι που δεν είναι στο πρόγραμμα, μου προκαλεί ταραχή, άγχος και φόβο. Και σε αυτό το σημείο θυμάμαι πώς γνωριστήκαμε μέσα στο πλοίο. Είχα φυλάξει την ταυτότητά μου σε άλλη θέση απ’ ότι συνήθως και ο πανικός μου ήταν απερίγραπτος: κρύος ιδρώτας, νευρικές κινήσεις και ασύνδετα λόγια μεταξύ τους.
Ξαφνικά, μπροστά από ένα στρατιωτικό χακί σακβουαγιάζ εμφανίζεται ένα παιγνιώδες χαμόγελο. Είναι ειρωνεία, γιατί τότε τσατίστηκα που γελούσες. Ήμουν νευριασμένη, γεμάτη πανικό κι εσύ γελούσες χωρίς καν να με ξέρεις. Πού να ήξερα το μετά; Πως μέσα από ένα χαμόγελο θα μπορούσα να γκρεμίσω και να κερδίσω τον κόσμο…
Προσπαθώ να είμαι ψύχραιμη στο ζήτημα της τύχης. Δε μπορούμε όλες τις συνθήκες να τις έχουμε υπό την εποπτεία μας. Αν κάτι στραβώσει χρειαζόμαστε ψυχικό σθένος για να συνεχίσουμε την πορεία μας. Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, πως τα πιο ωραία πράγματα έρχονται απρόβλεπτα, αθόρυβα, και απροσδόκητα στη ζωή μας.
Σε καμία περίπτωση δε μπορείς να προβλέψεις τον έρωτα, το πάθος, τη στιγμή. Όλα είναι θέμα χημείας σε σχέση με τη θέση μας μέσα στον κόσμο. Δυο ψυχές διαφορετικές συνυπάρχουν σε ξένα σώματα, η μία συμπληρώνει την άλλη, ετεροκαθορίζεται από την άλλη. Δε χωράει αμφιβολία πως μέσα από τον άλλο μαθαίνουμε καλύτερα και τον εαυτό μας. Στη συμπεριφορά μας προς τον άλλο βλέπουμε τις ατέλειές μας, τα δυνατά μας σημεία και τις δεξιότητες του χαρακτήρα μας, που μας καθιστούν μοναδικούς.
Βασική μας αρχή θα είναι το αύριο χωρίς περιορισμούς και στερήσεις. Η κάθε στιγμή μας είναι μια πινελιά στο πορτραίτο που ζωγραφίζουμε σε καμβά. Δε χωράει το άγχος, ο πανικός, η ανασφάλεια. Η δειλία δεν είναι το δυνατό μας σημείο, θέλουμε χρόνο και εξάσκηση για να το καταπολεμήσουμε.
