Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Κοίτα με και πες μου ένα ψέμα που να μοιάζει με αλήθεια.
Πες μου πως δε με έχεις ξεχάσει, πως ακόμα θυμάσαι τη φωνή μου και τον τρόπο που γελάω.
Πες μου πως με σκέφτεσαι, πως κάθε βράδυ ψιθυρίζεις μια καληνύχτα και για μένα.
Πες μου πως οι μέρες σου μοιάζουν άδειες χωρίς εμένα, όπως άδεια είναι τα χέρια σου που πια δε με αγκαλιάζουν.
Πες μου πως μ’αγάπησες κι εσύ όσο εγώ.
Πως είσαι πάντα εδώ, δίπλα μου, κι ας μη σε βλέπω.
Πες μου πως σου λείπω.
Πως σου λείπει το άγγιγμά μου, το χάδι μου στα μαλλιά σου.
Πες μου πως σου λείπει ο καφές που πίναμε κάθε πρωί στο αυτοκίνητο.
Πως ακόμα αγοράζεις πορτοκαλί αναπτήρες, για να μου τους δώσεις όταν βρεθούμε.
Πες μου πως θα βρεθούμε ξανά. Πως κάποια μέρα θα σε δω να κατεβαίνεις από τη μηχανή, να βγάζεις το κράνος και να με φιλάς.
Πες μου πως όσα δεν προλάβαμε μας περιμένουν ακόμα εκεί έξω.
Πες μου πως όσα ζήσαμε, ζουν ακόμα.
Κοίτα με και πες μου “δεν είχα φύγει ποτέ”… Κι ύστερα φύγε πάλι.
