Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Θαυμάζω τις γυναίκες με τόλμη. Προχωρούν κάθε τους σκέψη σε πράξη, ακόμη κι αν μέσα τους βράζουν ,κι αν φοβούνται, κι αν δειλιάζουν για κάτι. Είναι οι γυναίκες που δεν μπορούν άλλο μιζέρια, έχουν πατήσει στο βούρκο, έχουν λερώσει τα χέρια τους με θλίψη και πόνο. Επιλέγουν το ρίσκο γιατί ξέρουν πως αν προχωρήσουν, η επόμενη μέρα δεν θα ναι σαν τη προηγούμενη, κάτι θα χει αλλάξει πρώτα μέσα τους και έπειτα γύρω τους.
Μπορεί και να χάσουν, ποιος ξέρει; Όλα είναι ύπουλα στο καζίνο της ζωής. Η ρουλέτα γυρνάει, οι μάρκες σορό και τα χαρτιά στρωμένα στο δεξί χέρι. Κάτι ίσως όμως πάει στραβά. Μπορεί κάποιος άλλος να χει καλύτερο φύλλο και να χάσεις τα πάντα. Ίσως, ίσως, ίσως… Ακούγεται ψιθυριστά σαν ένα συριστικό δόλιο –σσσ- μες στο μυαλό.
Δεν ξέρεις όμως, μπορεί να νικήσεις. Τόλμησες κάτι που ο περισσότερος κόσμος δε βλέπει απ’ το φόβο και επαναπαύεται σε ό,τι έχει μπροστά του. Έκανες ό,τι μπορούσες για να αλλάξεις το «τώρα» που παγιδεύει το είναι σου και μαυρίζει τη ψυχή σου. Έκανες πράγματα πάνω από σένα και αύριο θα χεις να λες ιστορίες γεμάτες στον εαυτό σου και στους γύρω σου. Έκανες μια ζωή να μην είναι ρουτίνα, να ‘ναι γεμάτη όνειρα, ρίσκα και μάχες.
Ναι, μέσα σου έβραζες, πονούσες, άκουγες φωνές… Μόνο εσύ ξέρεις τι πέρασες και πώς το πέρασες. Δεν είσαι τυχαία γι’ αυτό σε θαυμάζω.
Είσαι κάτι ξεχωριστό μέσα σε έναν κόσμο που δε δέχεται εύκολα το διαφορετικό. Κάθε αλλαγή είναι σημαδεμένη σ’ αυτή τη ζωή. Ό,τι καινούριο έχει τη σφραγίδα του τρελού, του ανάρμοστου δεν είναι εύκολο να γίνει αποδεκτό σε μια κοινωνία «άκρως φυσιολογική».
Γι’ αυτό γυναίκα «τρελή» κερδίζεις το σεβασμό μου, γιατί καταφέρνεις ό,τι προσπαθώ να κερδίσω: να ‘μαι διαφορετική σε ένα κόσμο τετριμμένο γεμάτο με «άκρως φυσιολογικούς» ανθρώπους.
Μακάρι να καταφέρω να αγγίξω την τόλμη σου… Αλήθεια το θέλω…
