Γράφει η Τάνια Αναγνώστου.
Κι αν ήσουν μνήμη, θα επέλεγα να σε κρατήσω μέσα στην καρδιά μου για πάντα.
Τώρα πια είναι το μόνο μέρος όπου μπορώ να σε βρω, να σε συναντήσω.
Βλέπεις η ζωή είναι αλλόκοτη, φέρνει τα πράγματα διαφορετικά απ’ό,τι έχουμε σχεδιάσει.
Φέρνει και παίρνει ανθρώπους από τη ζωή μας με το έτσι θέλω, χωρίς να μας ρωτήσει αν το θέλουμε και εμείς, αν συμφωνούμε με αυτές τις αλλαγές που μας καθορίζουν τη ζωή.
Για την ακρίβεια γελά χαιρέκακα κάθε φορά που προγραμματίζουμε κάτι.
Εμείς οι άνθρωποι είμαστε ανόητοι, πολύ ανόητοι!
Νομίζουμε πως έχουμε όλη τη ζωή μπροστά μας.
Έλα, όμως, που δεν είναι έτσι.
Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα δεις κάποιο άτομο για τελευταία φορά, πότε θα το αγκαλιάσεις για τελευταία φορά, πότε θα του μιλήσεις για τελευταία φορά.
Κλείνω τα μάτια και θυμάμαι..
Η εικόνα σου έρχεται συνέχεια στο μυαλό μου. Και τι δε θα έδινα να ήσουν τώρα μπροστά μου. Να σου μιλήσω, να σε αγγίξω, να σου κρατήσω το χέρι τρυφερά.
Δεν είσαι όμως. Τίποτα δεν είναι ίδιο χωρίς εσένα.
Ζωγραφίζω την καθημερινότητα με χρώματα μουντά.
Έφυγες και με άφησες μόνη μου. Μαζί σου πήρες και όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου.
Εσύ μου είχες μάθει να ζωγραφίζω με αυτά.
Δεν ήξερα στην αρχή πώς να τα χρησιμοποιήσω. Ποτέ δεν άντεχα τόσο φως. Είχες, όμως, την υπομονή να μου κρατήσεις το χέρι και να μου μάθεις να ζωγραφίζω με χρώματα φωτεινά.
Στη ζωή ευτυχώς ή δυστυχώς είμαστε περαστικοί.
Μια λεπτή κλωστή χωρίζει τη ζωή και το θάνατο.
Δεν είναι πολύ λυπηρό να χάσεις κάποιον που ήταν πολύ σημαντικός για σένα και εσύ να μην του το έχεις πει ποτέ απλά και μόνο επειδή δεν έτυχε ή θεωρούσες πω το έδειχνες;
Σαφώς και είναι όμορφες οι πράξεις, δε λέω, ίσα ίσα που είναι και χειροπιαστή απόδειξη αγάπης.
Απλά ώρες ώρες σκέφτομαι πως θά’ταν όμορφο να πεις και κάποια λόγια αγάπης όταν τα αισθάνεσαι.
Να πεις ένα ευχαριστώ στους ανθρώπους που στάθηκαν στο πλάι σου, σε στήριξαν και σε βοήθησαν. Δεν πρόλαβα να σου πω ευχαριστώ για όλα αυτά που έκανες.
Να πεις ένα “σ’αγαπώ” σ’εκείνους που έχουν θρονιάσει στην καρδιά σου και δε μπορείς να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς αυτούς. Θα σου έλεγα περισσότερες φορές “σ’αγαπώ” και δε θα σε άφηνα στιγμή να αμφιβάλλεις για το μέγεθος της αγάπης μου.
Δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί στο επόμενο λεπτό! Από στιγμή σε στιγμή μπορούν να έρθουν τα πάνω κάτω! Τίποτα δεν είναι δεδομένο, πόσο μάλλον οι άνθρωποι που είναι ευάλωτοι και τρωτοί.
Άσχημο πράγμα να έχεις μνήμες που σε στοιχειώνουν, να συνειδητοποιείς πως δεν πρόλαβες γιατί αλλιώς τα είχες υπολογίσει.
Μην αφήνεις τον εαυτό σου να παρασύρεται από τη ρουτίνα και την καθημερινότητα.
Θύμισέ του πως στα πιο απλά κρύβεται ολάκερη η ευτυχία.
Μην αναβάλλεις για αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα, όπως λέει και η παροιμία.
Η ζωή μας ολάκερη είναι στιγμές, άλλοτε ευχάριστες και άλλοτε δυσάρεστες, και εμείς οι πρωταγωνιστές της. Κάνε τη βουτιά σου και απόλαυσέ το.
Γι’αυτό.. Ζήσε! Αγάπησε! Χαμογέλα!
