Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Κι ακόμα ψιθυρίζω πολύ σιγά για να μην μ’ακούσεις και σε κάνω να λυπηθείς, πόσο πολύ σε ήθελα ευτυχισμένο. Είναι νωρίς κι ας νυχτώνει τόσο αργά. Σε κρατάω ακόμη στην αγκαλιά κι ας μην θέλεις.
Το γιασεμί της αγάπης μας ακόμη καίει κι ας μην το ακούς. Τ’ακούω εγώ και για τους δυο κι ας τρομάζω. Τρομάζω με τον ήχο που πενθεί.
Δεν θα σε δω ποτέ, αλλά πες μου γιατί ακούω το κλάμα σου;
Δεν θα σε αισθανθώ ξανά, όμως πες μου γιατί νιώθω την αφή σου;
Γιατί κάθε μέρα ξυπνάω και είσαι δίπλα μου;
Πες μου γιατί;
Γιατί δεν μπόρεσα να σε κάνω ευτυχισμένο;
Πες μου γιατί;
Κι όμως εμείς ήμασταν εμείς κι όχι εσύ κι εγώ. Το ένιωσα ξέρεις κι ότι νιώθω το νιώθω βαθιά, γι’αυτό σ’ακούω ακόμη, γι’αυτό δεν μαράθηκε ακόμη το γιασεμί, γι’αυτό αγριεύει μέσα μου ο πόνος.
Σε πονάω κι όταν πονάω, πονάω και για τους δυο μας.
Σ’αγαπάω κι όταν ανασαίνω σ’αγαπώ και για τους δυο μας.
Δεν υπάρχει σ’αγαπώ χωρίς εμάς, μ’ακούς;
